

D4248

སློབ་དཔོན་དགེ་སྲུངས་ཀྱིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །[]།@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་པ་རཱིཀྵ། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་བརྟག་པ། བམ་པོ་དང་པོ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཐ་མལ་མ་ཡིན་མིག་གྲུབ་པས་ཀྱང་རིག་མིན་དེ་ཡི་རང་བཞིན ལས་ལྡོག་པ།།རིག་པ་དང་ལྡན་འཁྲུལ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཐོབ་སྣ་ཚོགས་སྡུག་བསྔལ་ཟད་པ་ནི། །གང་གིས་འགྲོ་བ་མ་ལུས་གསལ་བར་བསྟན་ནས་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཐོབ་མཛད་པ། །ཚད་མ་རབ་བརྗོད་བདེ་གཤེགས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་ནི་ཚད་མ་རབ་བཤད་བྱ། །སྐྱེས་བུའི་ སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་མུན་པ་ནི།།སེལ་བར་མཛད་ཅིང་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་གནས་པ་ཡི། །དངོས་པོ་མ་ལུས་གསལ་བའི་ཚིག་གི་འོད་ཟེར་གྱིས། །རྣམ་པར་འགོད་མཛད་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ཉི་མ་བཞིན། །ཚད་མ་འཇུག་ཡུལ་ངེས་པའི་ཐོབ་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ ཡིན་པར་བརྗོད།།ཐོབ་པ་འཇུག་པ་སྔོན་འགྲོ་ཅན་ཏེ་འཇུག་པའི་གཞི་ནི་ཤེས་པ་ཡིན། །ཡུལ་རབ་སྟོན་པས་གཙོ་བོ་ཡིན་ཕྱིར་ངེས་བྱེད་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཅན། །དེའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་ཐ་དད་དངོས་ངེས་དེ་ཡིན་དེ་ཡང་ཐོབ་པར་ནུས། །སྐྱེས་བུའི་དོན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རྟོག་གེ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས་དེའི་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་།དེའི་མཚན་ཉིད་རྗེས་སུ་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །ཚད་མའི་སྒྲ་འདི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འདོད་པ་ཙམ་གྱིས་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ལ་འཇུག་ པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པའི་ཚད་མ་ལ་འདི་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་མེད་པར་ཚད་མའི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ན་ནི་ཤེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འདི་སྐད་དུ་འདི་ནི་ཚད་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི་ འོན་ཀྱང་།དོན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མིང་གི་སྒྲས་བརྗོད་པར་བྱ་བར་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་གྱིས་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཤེས་པ་ཡང་དེ་ བཞིན་ནོ།།རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཀོད་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ན་ནི་འགའ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་འབྲེལ་པར་རུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མིང་ དང་འབྲེལ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེ་ཡོད་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ།

我来为您翻译这段藏文佛教论典：
这是由阿阇黎护法所作。


梵文：Pramāṇa parīkṣā
藏文：ཚད་མ་བརྟག་པ།
汉译：《量度观察》
第一品
敬礼遍知者！
对于超越寻常、即使具足天眼者亦不能知、超出其自性者，
具慧者虽有迷惑亦不能得、能尽诸苦者，
为众生无余开显明了、令求者得证者，
我今敬礼善逝量主，当善说量论。
如同太阳般的法称论师，
以教法言语之光芒，
驱散众生心中迷乱黑暗，
照亮三界一切诸法。
量的对境确定获得是能成立的，
获得以趣入为先导，趣入以认知为基础，
由于开显境是主要的，故以决定为能入，
因此确定差别即是实确定，此亦能获得。
士夫义利成就的原因是量，因此在论理论著中对其现量等自性进行分类，并观察其相。
"量"这个词不是不依据理由，仅凭意愿就能应用于现量等诸识别的。因为其他外道所计度的量会被否定为"此非量"。若无理由而以量词表述，则如何能成为非量识？应当这样说："此虽是量，然非成就义利之因。"
如是，凡是住于分别识中的，都能被名言词表述，如瓶等。他人所许的认识也是如此。若分别安立也不可说，则一切皆不可说。由于能与言说相应，故遍于分别境，而此亦非存在于所诠中。名言相属的因即是此，有此则不成为不可说。
[注：这是一段关于认识论的重要论著，涉及量论和语言哲学的内容。译文尽量保持了原文的严谨性和专业术语。]

།དེས་ན་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལས་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་འབྲེལ་བ་རུང་བ་ཉིད་ལྡོག་པ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱང་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ གང་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གཞན་འགོག་པ་ཡང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་ཉིད་དེ།དཔེར་ན་བ་ལང་གི་སྒྲ་འཁྲུལ་བ་རྟ་ལ་སྦྱར་བ་བཀག་པ་ན་དེ་དང་འབྲེལ་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའི་ལས་ལ་བརྟེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དམ། ཡང་ན་མངོན་ པར་བརྗོད་པའི་དུས་སུ་བརྟེན་པ་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པར་འགྱུར་གྲང་།དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་བྱེད་པ་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་གྲུབ་པའི་སྒྲའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱང་སྒྲ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་ བར་བྱ་བར་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡིན་གྱི། རྣམ་པར་བཤད་པའི་དོན་གཞན་མི་རིགས་པ་དེས་ན་ཚད་མའི་སྒྲ་ནི་འཇལ་བར་བྱེད་པ་བྱེད་པ་པོའི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོའི་ དངོས་པོར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།།གང་གི་ཕྱིར་གང་ཁོ་ནའི་རྒྱུས་གང་ལ་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཡོད་ན་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་ གྱི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་འཇིམ་གོང་ལ་བུམ་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་འཇལ་བར་བྱེད་པ་པོ་དངོས་པོ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡོད་ཀྱང་མི་འཇུག་ན་ནི་རྒྱུ་དང་ལྡན་པའི་ཐ་སྙད་རྒྱུ་ གཞན་ལ་ལྟོས་པས་ཁྱབ་ལ།རྒྱུ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ནི་དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་དམིགས་པས་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ།།ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་མི་འཇུག་པ་དེའི་ཕྱིར་གཞན་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་མི་འཇུག་པའི་ཐ་སྙད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཡོད་པ་ཉིད་ ཀྱིས་འཇིམ་གོང་ལ་བུམ་པའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་པ་ནི་དབྱིབས་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་འཇུག་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པས་ཐལ་བ་ལས་ལྡོག་པའོ།

我来为您翻译这段文本：
因此，当从不可言说者中遮遣与言说相应性时，住于分别中的性质也随之遮遣。如此，凡是能遮遣其他所诠者，必定具有理由，如同遮遣错误地将"牛"字应用于马时，须依据其相属关系。
依赖理由者，或是依据详细解释的业用，或是在言说时所依赖的、为获得所欲果而成为理由。其中，依据详细解释者，是通过成立作用的量而了知所诠的作用实体，而此即是声论师们所了知的所诠，因为这是世间共许的，其他解释义理不应理，故量词是以度量作用者的实体为理由。
在此立场中，由于一切认识都被了知为度量作用者的实体而成为量，因此将无有量与非量的区分。因为凡是由某因而对某法施设某作用名言者，当彼存在时即能趣入彼，如同依据具有特殊形状且能成办果的功能为理由，对泥团施设瓶的名言。
同样，量的名言也是以度量作用者的实体性为理由而施设于认识。若有彼而不趣入，则具因的名言将遍待其他因，而具有其他因即非仅以彼为理由，故因相违于仅以彼为理由性，由此相违因的遮遣而成立所立相属，此即归谬因的性质。
由于不是一切认识都能趣入量的名言，因此，若有某法存在而不趣入，则此名言非仅以彼为理由，如同仅由存在性不能对泥团趣入瓶的名言，须待形状等差别。同样，量的名言即使有度量作用性也不一定趣入，此即能遍不可得的归谬遮遣。

།གཞན་ཡང་གལ་ ཏེ་གཞལ་བྱར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་རང་གི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་བཞིན་དེས་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་མི་འགྱུར་བས་ན་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ།།སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་ པའི་ཤེས་པ་ནི་དེའི་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་བསྟན་བཅོས་ལས་ཚད་མའི་སྒྲས་ཉེ་བར་བསྟན་ཅིང་བརྟག་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་ཤེས་བྱའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཡན་ལག་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དོན་དུ་གཉེར་བར་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་ བརྟག་པ་འོས་པའི་ཚད་མའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ།།འཇལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ལ་རང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་མི་འཇུག་གོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་དོན་བྱེད་པ་གང་དོན་དུ་གཉེར་བས་བླང་བར་བྱ་བ་ དེ་ནི་དེ་བྱེད་པར་རུང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ཁྲུས་ལ་སོགས་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཆུ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དོན་དུ་གཉེར་བས་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལེན་པ་ནི་སྒྲུབ་པའི་ཡུལ་ཡིན་ལ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ངེས་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་ངེས་པར་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མེད་ན་ནི་ངེས་པའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པར་ངེས་པ་མེད་པས་ན་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བས་བསླང་བར་བྱ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ནོ།།དེ་ལྟ་ན་ཡང་གང་གི་རང་བཞིན་གང་ཞིག་མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དུ་ གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་དེས་དེ་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་གྲང་བ་ལྡོག་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་སྒྲོན་མ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་ཡང་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱིའི་དོན་གྱི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་མེད་པའོ།།དེ་ལྟར་ན་ནི་འོ་ན་ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་ཅིག་ཤོས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ན་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་དོན་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ། ཡོད་པའི་དོན་ འཇལ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡང་ཚད་མའི་སྒྲ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།རྣམ་པར་དབྱེ་བ་གྲུབ་པ་ནི་བདེན་ན་ཤེས་པའི་ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པ་ནི་མངོན་པར་འདོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

此外，即使认知能够作为所量而能成办自身所成立的对象，但由于这种本性不能成为外部所成立的支分，因此不应被求取者所取。论典中以量词表示并考察与烧等相关的支分之认知，是应当被追求其作用的人所依止。
因此，当了知外部所知的所成立支分正是所求取时，这便是论典中考察量词趣入的理由。度量作用的实体并非外部所成立的支分，因此不被视为所求取，故认知不能趣入以自身为理由的量的名言。
所以，凡是所求取者欲取的作用，即被认为是能作彼者，如同求取沐浴等者取水。某些识也是所求取者所取。由于是所求取而取，故为成立的对境，而能成立者即是决定，因此必定遍摄。若无能成立的实体，则因无决定之因而无能遍决定，故无所求取者应取的所遍，此即自性。
如是，若某事物的本性非是所欲果的支分，则求取者不应依彼本性而依止彼，如同欲求遣除寒冷者不应以仅具光明本性而求取灯。同样，认知以度量作用性亦非外境的支分，此即无所遍。
如此，则执取实有义者为量，其他为非量，由此成立量与非量的区分。若谓：执取实有义的认知是义成就的理由，而量词是以度量实有义的实体为理由，则虽区分已成立，但认知执取实有义并非所欲的理由。

།གལ་ཏེ་དེས་དོན་ཡོད་པ་བཟུང་དུ་བཅུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་། འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་ནི་དོན་དེ་ ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་མ་བཟུང་ན་ནི་མི་འཐོབ་ལ། །མ་ཐོབ་ན་ནི་འདོད་པའི་འབྲས་བུའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་རུང་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱ་བའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། ཐོབ་ པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་འཛིན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ནི་ཤེས་པའི་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོན་གྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཡིན་ལ། ཡོད་པའི་དོན་འཛིན་པ་ནི་ཐབས་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །གང་ཁོ་ན་ལས་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲས་བུའི་ཡན་ ལག་གི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མའི་སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་བརྟག་པར་འོས་པ་ཡིན་ན།ཐབས་འདི་ནི་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཞེན་པས་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་གང་གིས་ངེས་པའི་ཐབས་མ་ཡིན་ པ་དེ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བས་ངེས་པར་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི།དཔེར་ན་མེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་མེ་ཤེལ་བཞིན་ནོ། །དོན་འཛིན་པ་ཡང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ངེས་པའི་ཐབས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ནི་དེའི་ཐབས་ཀྱི་དངོས་པོ་ ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ།།ཐབས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེ་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ངེས་པ་ལ་ཐབས་ངེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་འཛིན་པ་ནི་དོན་ བྱེད་པའི་ཡན་ལག་གི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཐབས་ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་བསྟན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ན་བརྟག་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་པ་ཚད་མའི་སྒྲའི་རྒྱུར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ནི་མི་སླུ་བ་ནི་ ཚད་མའི་སྒྲའི་རྟེན་དུ་འགྱུར་ལ།དེ་ཡང་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཡང་དོན་བྱ་བ་དངོས་པོ་དང་འབྲེལ་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དོན་གྲུབ་པར་ནུས་པའི་དངོས་པོ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་ རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་མི་འགྱུར་རམ།གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་ལས་ཞུགས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མི་འཐོབ་པ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཆུའི་ཤེས་པས་སྨིག་རྒྱུ་དང་། སྐྲ་ཤད་ཀྱི་ཤེས་པས་སྣང་བའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་ཞུགས་པ་ན་སྨིག་རྒྱུ་ཙམ་དང་སྣང་བ་ཙམ་ཡང་མི་ འཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

即使它使人执取有义，但成就果的因是彼义本身，而非执取彼义的认知。若不执取则不能获得，若不获得则非所欲果的支分，因此通过成办所成立而能获得义，故为作用的支分。而此获得必然以执取为先导。
若如是，则认知的作用即获得是义成就的支分，而执取实有义则成为方便。若唯从求取者所示为果支分本性者，即是量词趣入的应考察理由，此方便并非决定，因为通过比度执著也能获得义。
若某事物非某者的决定方便，则不应由求取者决定显示，如同求火者对水晶。执取义也非获得义的决定方便。非其本性而为求取者所遍执，仅依止于彼方便之事。
凡是方便，彼即存在于彼中，否则不成其仅依止性。因此，由于所依止的决定为方便决定所遍摄，故为能遍不可得。是故，执取义非作用支分的本性，而是获得义性。亦非其决定方便，因此当作用非所求取所示时，如何成为不应考察的量词之因？
如是则不欺诳成为量词所依，而彼即是获得作用的本性。即使作用与事物相关，然因能获得成就义能力的事物，故为能获得。若如是，岂不成无量与非量的区分？因为从任何认知趣入皆必有所获得。因为从水的认知趣入阳焰，从发丝认知趣入光尘时，也并非不能获得仅是阳焰与仅是光明。

།དེའི་ཕྱིར་རྣམ་གྲངས་འདིས་ནི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པས་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བཤད་པ། དོན་དེ་བྱེད་པ་ལ་མི་སླུ་བའི་དོན་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་དོ། །སྔར་རྟོགས་པར་བྱས་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་མི་སླུ་ བར་བརྗོད་ཀྱི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་དོན་གང་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་དེ་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་སླུ་བར་བརྗོད་དོ། །ཤེས་པ་ཡང་དོན་གང་ཇི་ལྟར་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མི་སླུ་བར་འདོད་དོ། །དེས་ན་དོན་བྱེད་པར་རུང་བར་ཤེས་པ་གང་ཞིག་ཤེས་པའི་དོན་ དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པ་ཤེས་པར་བྱས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ནི་དོན་བྱེད་པ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ།།མི་སླུ་བ་ཉིད་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པའི་དོན་གཟུང་བ་ཡིན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི། ཚད་མའི་སྒྲའི་དོན་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་པ་ཡང་འཛིན་ པ་ཉིད་དོ།།འདི་ལྟར་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་སྟོན་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བའི་སྐྱེས་བུ་ལ་ནི་ཚད་མ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་གང་ཞིག་གི་ངག་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་དངོས་པོར་རྟོགས་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་གཅད་ པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཅན་དེ་ལ་ནི་ཚད་མའི་སྒྲ་རྟེན་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་གཞལ་བ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་ལ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་བཤད་པ། གྲགས་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་པའི་སྒྲ་ནི་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྫ་མ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་པར་བཤད་པ་ ནི་རྫ་མཁན་གྱི་སྒྲ་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ལ་བཤད་པའི་ཚད་མའི་སྒྲ་འདི་ནི་གཞལ་བ་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མའི་སྒྲ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པའི་རྣམ་གྲངས་སུ་སྟོན་པར་མཛད་པ་ན། དེ་བསྟན་པའི་ ཕྱིར་ཚད་མ་རྣམ་གཉིས་ཁོ་ན་ཞེས་དམ་བཅས་པ་དང་།ཚད་མ་སླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས་སོ། །གདོན་མི་ཟ་བར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་པོའི་བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཤེས་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བ་ཁས་བླང་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དེ་ཡོད་ན་ འབྲས་བུ་ཐོབ་པས་མི་སླུ་བ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར།ལག་པ་དང་། རྐང་པ་དང་། བྱེད་པའི་ཚོགས་དང་། ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ས་གཞི་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་མེད་ན་ཐོབ་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་ཐལ་ལོ།

因此，按照这个道理，若说一切认知都是获得作用的理由而成为量，对此解释：对于彼义的作用，称不欺诳为能获得彼义。如前所了知那样而能获得，世间称为不欺诳，而非仅是获得。
如是，如实显示某义而能获得，称为不欺诳。认知也是如其所示而能获得义，则许为不欺诳。因此，了知可作用，并通过获得所知义而作为了知作用所依，以所知事物为境的，是能获得彼作用的不欺诳。
不欺诳性不仅是世间共许义的执取，而且也执取量词的含义即是不欺诳。如是，对于显示所获义的不欺诳士夫，称之为量。在世间中，若某人言语成为决定事物，通达决定而成为不欺诳者，对于决定，则量词依止于彼不欺诳者。
因此，对所量不欺诳的认知为能量性，这是从世间即已成立。总的说来，依止共许差别的词是可见的，如说陶器制作趣入，则陶师之词趣入种类差别。如是，说为能量的此量词，于所量不欺诳性差别中是共许的。
正因如此，当显示量词是正确认知的异名时，为显示彼义而立"量唯二种"，又说"量即不欺诳认知"。必须承许能认知者作用理由所摄，以认知事物为境，能获得作用的不欺诳，否则，由于有彼则获得果故不欺诳是量，则手、足、作用聚集、获得地基等也是获得的理由，因为无彼等则获得不合理。因此将成一切皆是量的过失。

།འཇལ་བར་བྱེད་ པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན།དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་དེ་གང་གི་ཚེ་གཞལ་བའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མི་སླུ་བར་འདོད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཅན་མེད་པ་ན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་ཚད་ མར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ།།དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཙམ་མི་སླུ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ན་ནི་དཔེར་ན་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། ན་མ་ད་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་བཞིན་དུ་ཚད་མའི་སྒྲ་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་མི་ལྟོས་པར་ཐམས་ཅད་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ལྟ་ནི་གཞལ་བའི་དངོས་ པོའི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུའི་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཉིད་དོ།།ཇི་ལྟར་ཤེས་པ་འདིར་འཇལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང་དོན་བྱ་བ་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་དག་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ། གང་གིས་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་དོན་བྱ་བ་ དོན་དུ་གཉེར་བས་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ན་བསྟན་བཅོས་ལས་རྗེས་སུ་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན།ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་དུ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྨྲས་པ། འདི་ལ་སྐྱེས་བུའི་འདོད་པ་གྲུབ་པ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ འོན་ཀྱང་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྲེག་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཡོད་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བ་འབའ་ཞིག་གི་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདོད་པ་གྲུབ་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་དོན་ དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ།ཐོབ་པ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེའི་བྱ་བ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་དུ་གཉེར་བའི་འཇུག་པ་ཡང་ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་རབ་ཏུ་གཞག་པའི་ཡུལ་ཡོད་ན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །སྲོག་ཆགས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཤེས་ པས་ཉེ་བར་གཞག་པའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པར་རྩོམ་པ་ན་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་པ་ཉིད་དོ།།དེས་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་རབ་ཏུ་འཇོག་པར་བྱེད་པས་ཤེས་པ་ནི་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་བས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་པས་འཇུག་པ་དེའི་ གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་བ་ནི་གཙོ་བོ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉེ་བར་འཇོག་པས་གཙོ་བོའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་དོན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཡང་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ མེད་པར་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ནི་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་བརྗོད་ལ།དེ་ལ་ཡང་ཤེས་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ།

若说因为无有能量性故不成过失，这是不对的。因为当许可所量事物境相的获得义为不欺诳时，若无能量者，则无差别者的获得义，故不成量的过失。若仅是获得义的不欺诳为理由，则如某些情况，如同"那玛达"等词一样，量词将不依赖解释理由而趣入一切。
现在，由于量是所量事物所成就果获得的理由，故唯是认知。如何知此处能量虽是认知，但较其他获得义理由有何殊胜？因为彼获得理由正是所求作用义应当依止，故从论典中应当了知，而非其他。因为作为获得理由无有差别。
对此回答：此中士夫欲求成就并非仅是希求的理由所摄，而是依赖外在的燃烧等。仅由外在事物存在，并非唯一欲求的成就因，因为若存在无差别，将成一切欲求皆成就的过失。然而，是诸欲求者的获得，获得也与彼欲求的作用相顺。欲求的趣入也是由认知差别所安立的境存在时为获得理由。
有情的肢体和欲求等，当开始趣入由认知所安立的彼境时，即与认知相关。因此，由安立趣入境故，认知是主要因，其他理由由与认知相关而趣入，与认知相关的趣入，彼为他所依者非为主要。
因此，由安立趣入境故成为主要因的唯识，是能获得作用，而非其他。正因如此，虽然量是获得义的理由，但唯有认知是量。因为无彼则不能获得，故说量具有趣入果，于彼中认知也成为主要。

།དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་གཞན་ནི་ཤེས་པའི་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་མེད་པ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ན་ཡང་དེས་གཞག་པའི་ཡུལ་ ལ་འཇུག་པ་རྩོམ་པའི་ཕྱིར་རོ།།གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་དབང་མ་ཡིན་ན་དོན་མེད་པའི་ཡུལ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་དེའི་རྒྱུ་མཚན་དང་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་འཇུག་པ་ལ་རང་དབང་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཐུན་ མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡང་ཕྱིར་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་གཞན་རྣམས་ནི་འཇུག་པ་ཐ་དད་པ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདི་སྙམ་དུ་རྒྱུ་གཞན་དག་ལ་ཡང་འཇུག་པ་སོ་སོ་ལ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་ ན་དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ།འགར་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་ཐ་དད་ཡོད་ཀྱང་མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དུ་བྱེད་པ་དགག་པར་ནི་མི་ནུས་ཏེ། ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བྱེད་པས་དེ་ལས་གཞན་དག་ལས་ལྡོག་པ་རྣམ་པ་གཅིག་ ཏུ་འཛིན་པར་འཇུག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ནི་ཐ་མི་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།ཐ་སྙད་འདི་ཡུལ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་འདི་ནི་ཚོགས་པའི་ཡིན་ལ། ཚོགས་པ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་བསམ་པར་མི་བྱ་ སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་བརྟགས་པའི་ཚོགས་པ་དངོས་པོར་མ་གྱུར་མོད། དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་དུ་མ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་ པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཅན་ཁོ་ནར་བརྗོད་དོ།།དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཇི་སྲིད་དུ་དེ་བྱེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ ནི་གཅིག་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་དོན་རྣམས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཡང་དོན་བྱེད་པ་འགའ་ཞིག་རྟོགས་ནས་ཆུའི་ཐ་སྙད་རྟེན་པའི་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་དུ་རྣམ་པར་གཞག་པའི་ཆུའི་དོན་བྱེད་པ་དེ་ནི་མྱུ་གུའི་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། །ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ མྱུ་གུ་བྱེད་པ་ཉིད་ཆུའི་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆུ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་མྱུ་གུའི་ཁྱད་པར་ནི་ས་བོན་ལས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་ནི་མྱུ་གུའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

因此，其他趣入因是依附于认知的。因为即使生起无义境的认知时，也开始趣入由彼所安立的境故。若非依他，为何趣入无义境？识并非如是与彼理由相关，因此于趣入是自主的。所以是趣入的主要因。
也因为是不共的。因为其他诸因不相顺于差别趣入，而唯有认知相顺。若想：其他因对于各别趣入也有自相差别，因此是不共的。这是不合理的，因为并非在任何处都无有自相差别。虽有自相差别，但不能否定诸多共同作用，因为是由量所成立。
由彼作用，从其他返回而一向执取的趣入因确定为一性，并非无差别。此名言非无境，因为有即是作用理由性故。也不应认为此名言属于聚合，而聚合是无。因为虽然一性所计度的聚合非实有，但多性的事物如何成为无实？因为若诸多皆成无实，则成太过。
因果随行、返回的随行性，唯说是如是境相。因此，如同由作用性而成有性，如是由差别作用性而成差别有性。只要彼作用圆满，一切即是一性。
其中，虽然一性认知境的诸义差别，但了知某作用后，依止水之名言的有差别所安立的水之作用，于一切芽之自性无差别。差别芽之作用性非为水之有性名言的理由，因为将成太过。因此，虽然水等无差别，但芽之差别是从种子而来。所以，彼是芽之不共因。

།དེས་ན་ཇི་ལྟར་གལ་ཏེ་དོན་གྲུབ་པའི་ཐབས་ མང་པོ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་མེ་ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་ཉིད་ལ་འཇུག་གོ།།དེ་བཞིན་དུ་གལ་ཏེ་དོན་གྲུབ་པའི་ཐབས་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མང་པོ་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་འཇིག་པར་བྱེད་པས་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་དང་།རང་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་ནི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐོབ་པ་དེ་ཡང་དེས་འཚོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མའི་མིང་ཅན་བརྟག་པར་འོས་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཤེས་པར་རབ་ཏུ་གཞག་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་དེ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན་ཤེས་པས་ཞེ་ན་ པར་བྱེད་པའི་དོན་གང་ཡིན་པ་སྟེ།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི་དོན་དུ་གཉེར་བར་འགྱུར་ན་སྐྱེས་བུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་པའི་དོན་ནི་མ་བཟུང་ཡང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཤེས་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་བརྗོད་དོ། །དེས་ན་གང་གང་གི་ཞེན་པ་དེ་ནི་དེའི་ འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཡིན་ཏེ།མ་ངེས་ན་ནི་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་ཐབས་སྐྱེད་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་འདི་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུ་རང་ཉིད་འགྲོ་མི་ནུས་པ་ལག་པ་ནས་ བཟུང་ནས་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཤེས་པར་འཇུག་པར་མི་ནུས་པ་ལ་ཡུལ་ཉེ་བར་སྟོན་པར་བྱས་པས་སོ། །དོན་བསྟན་པ་ཡང་ལྷག་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་གང་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པ་ དེ་ནི་ཤེས་པས་ངེས་པ་ཡིན་ལ།ངེས་པར་བྱེད་པ་ཡང་དེའི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཚད་མ་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་དུ་བརྗོད་དོ། །འདིའི་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ མ་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མར་བཤད་དོ།།འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ངེས་པ་ལས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ནི་གཅིག་གིས་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་ལ་གཞན་གྱིས་བཅུག་ནས་ཐོབ་ལ་འཇུག་པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟོགས་པའི་ ཡུལ་ཅན་ཡང་འགྱུར་རོ།།རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི་གང་གིས་དངོས་པོ་དེ་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་དེ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པར་འགྱུར་བས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ལ་ནི་སྔ་ན་མེད་ པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མེད་པས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ།།མ་ངེས་ན་ནི་ཐབས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐབས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།

因此，如同即便有多种成就义利的方法，但由于火是不共方法，所以趣入彼义。同样，虽然有多种获得成就义利方法的因，但由于破除趣入境之差别而作差别性是不共的缘故，以及由于是自主的缘故，主要因即是认知。
彼获得也因是由彼维生的缘故，应当观察称为量的唯是彼，而非他。若问：安立为认知的趣入境是什么？即是认知所显示的义。因为对彼生起希求时，补特伽罗趣入故。如是，虽未执取认知之义，但成为以认知为理由的趣入境者，说为认知的趣入境。
因此，某者对某的执著，即是彼趣入境，彼之获得即是彼。因为若不决定则不趣入故。如是，认知并非通过生起作用方法而获得，而是令趣入于此。也非如同执持不能自行之补特伽罗的手而令趣入，而是因为对不能不知趣入境而趣入者示现境故。示现义即是增上执著。
因此，唯于某义趣入者，即是由认知决定，而决定者即是彼之令趣入性，因为由彼而趣入故。所以说量具有决定之果。为显示此之令趣入作用即是决定性，故说未了知境相之量。如是，若令趣入作用异于决定，则由一者了知彼义，他者令入而获得，彼获得者亦应是量，故亦应成了知境相。
若仅了知即是令趣入，则由何者了知彼事物，即由彼补特伽罗趣入彼趣入境，故是获得之量。于他则无先前未有之获得，故非量。若不决定，则因无他方便故非令趣入，非趣入境者亦非获得，因为无他方便故。

།དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་ པ་དག་འཇུག་པའི་ཡུལ་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་པའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་ཞེས་བཤད་དོ།།མ་ངེས་ན་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་དེ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་བཟུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མས་རྣམ་པར་མི་གཞག་སྟེ། མ་ ངེས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་དོན་འཛིན་པ་ལ་ལྟོས་ན་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་ནི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ལག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་མའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ནི་ངེས་པར་ བྱས་པའི་དོན་ཉིད་ཡིན་གྱི།གཟུང་བ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མངོན་སུམ་སྐད་ཅིག་གང་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་ཉིད་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་གང་རྒྱུན་དུ་འཇུག་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དེའི་འབྲས་བུ་ཅན་མ་ཡིན་པ་དག་ལས་ལྡོག་ པ་མངོན་སུམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པའི་ངེས་པས་གཅིག་ཏུ་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ཡུལ་དེ་ཙམ་ལ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།ཞེན་པར་བྱས་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་ན་ནི་གཅིག་ཀྱང་དུ་མའི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་དེ་ཉིད་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་ གྲུབ་པོ།།བྱས་པ་ཉིད་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན་ལ་འདི་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གཞན་གྱིས་སོ། །གཞན་དུ་སྒྲ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་བཟུང་བའི་ཆ་མེད་པས་ཚད་མ་གཞན་གྱི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དོན་དུ་མ་ཡང་ཆད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་གང་དུ་དངོས་ པོ་ཐ་དད་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ལ་གཅིག་ཉིད་ཚད་མར་གྱུར་པ་ལྟ་བུ་སྟེ།དཔེར་ན་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པ་རྣམས་བཟུང་བ་ཐ་དད་ཀྱང་ངེས་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔར་སྐྱེས་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ལ། །གཞན་ དག་ནི་དེ་ལ་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ།།ཡང་ཅི་འདྲ་བའི་དུ་མའི་དོན་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ལ། ཅི་འདྲ་བ་ཞིག་ཀྱང་དུ་མའི་ཡིན་ཞེ་ན། འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ནི་དུ་མ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་པ་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་ནི་མ་ངེས་ཏེ། གཅིག་གི་ཡུལ་དང་དུ་མའི་ ཡང་ཞེས་རྣམ་པར་དབྱེ་བས་སོ།

因此，现量和比量是对趣入境作决定的获得者，故说为无差别事物境相之量。若不决定，则虽由现量以显现方式执取彼，现量之量亦不安立，因为不决定者以非趣入境性故不能获得。因此，就执取义而言非是量，因为仅彼非是获得义之支分故。量的趣入境所获得者即是已决定之义，而非仅是所取。
如是，现量不是以某刹那为境者即是获得者，而是对于相续趣入的特殊果作近加行之义，由现量力所生决定从非彼果者中遮除而一向作为境者，是彼获得者，故于彼境即是量。若就执著所成趣入境而言是量，则一亦成多境。
譬如，声即由现量成立，所作性是比量，此无常性亦由另一比量。否则，因声是现量故无未取分，则不成为他量之境。多义亦是一量之境，如于执取差别事物者中一即成量，譬如在一相续中执取多刹那的根识虽所取差别，然因决定趣入境是一故，先生者非量，其他即是对彼作忆念。
复次，若问：何等多义是一量之境？何等是多量之境？答：一趣入之境虽是多，然是一量之境。差别趣入之境不决定，以一境与多境之分别故。

།འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡང་གང་གི་དོན་དུ་དེར་འཇུག་པ་དེ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ངེས་པར་ཤེས་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ངེས་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ངེས་པར་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ ཏེ།མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བ་ཙམ་གྱིས་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ན་དེ་མ་ངེས་ན་ངེས་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མ་ངེས་ན་དེ་ཡང་མ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་ས་བོན་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་མྱུ་གུ་བཞིན་ ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་བཞིན་ནོ།།དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ལ་ནི་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པས་ཁྱབ་པོ། །དེས་ན་ནི་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་དེ་ཉིད་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་བྱས་པ་འདོད་པ་དེའི་ཐབས་ཙམ་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་དེ་ཡང་དེའི་ ཡུལ་ཅན་ཉིད་དོ།།དེ་བརྩམས་པ་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བས་འབྲས་བུ་གཞན་ཐོབ་པ་དེ་ནི་འཇུག་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་འདོད་པས་བསྐྱེད་པའི་སྐྱེས་བུའི་བྱ་བ་ནི་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་གྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཐ་དད་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་བྱེད་པའི་ ཕྱིར་ཐ་དད་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གཞན་འདོད་པས་བསྐྱེད་པའི་འཇུག་པ་འབྲས་བུ་གཞན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ནི་གཞན་ཁོ་ནའོ། །གང་ཡང་འབྲས་བུ་གཅིག་འདོད་པ་དང་བཅས་པ་དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ནི་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རིགས་པ་མཚུངས་པའི་སྐད་ཅིག་ མ་གཞན་ལ་ལྟོས་ན་རྒྱུ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་པའི་བྱ་བ་འཇུག་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་གང་གི་དོན་དུ་གཉེར་ནས་དེའི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་བརྩམས་པ་དེ་ནི་དེའི་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་གཞན་འབྲས་བུ་གཞན་གྱི་ནི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོའི་ བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་འབྲས་བུ་འདོད་པས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་དེའི་ཐབས་ཐོབ་པའི་མཐར་ཐུག་པ་འཇུག་པ་གཅིག་ཡིན་པ་དེས་ན་ཆུ་འདོད་པས་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཞུགས་པ་ལས་བྱེ་མའི་ཐང་རྙེད་ནས་གམ་ན་འདུག་པའི་ཁུང་གི་ཆུ་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེས་ན་དེ་ཐོབ་པའི་མཐར་ཐུག་པ་འཇུག་པ་ གཅིག་ཡིན་ལ།དེའི་ཕྱིར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ཡང་འཇུག་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་སྨྲས་པ། །འབྲས་བུ་འདོད་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ནི་འཇུག་པ་དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་དང་ཡུལ་དང་དུས་ངེས་ པའོ།།དོན་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པ་དེའི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཤེས་ན་ནི་འཇུག་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།

一趣入之境，对于为何义而趣入彼，其近加行不决定而了知。如是，对于趣入因缘之果近加行不决定了知者，于一事物不能决定趣入。若仅由决定加行于所欲果而趣入境，彼不决定时如何能决定？若仅以彼为因缘者不决定，则彼亦成不决定，譬如仅与种子等聚相关之苗芽，此乃自性。
仅以彼为因缘者，不观待他故遍。因此，由观待他因故，彼即不应理。欲获所欲果而作欲求，彼方便仅获得果之趣入，亦是彼境相。若开始时以无则不生故获得他果，彼与他趣入相关。由欲果所生之士夫作业是趣入。彼亦由境差别成差别，因令趣入境成差别故成差别。
是故，由欲他果所生趣入获得他果之因即是他。若具有欲求一果者，其方便境相是一。彼亦观待同理他刹那，虽因差别，然对所获义观待之作业是一趣入。是故，为何义而追求，作为彼因事物开始，说为彼作业。无则不生之他果，是他果之因，非是获得者之作业。
若谓如是由欲果极作加行，彼方便获得究竟是一趣入，故由欲水趣入阳焰，寻得沙原后见近处水井，故彼获得究竟是一趣入，因此于阳焰起水解亦是趣入获得者故成量者。
答曰：非唯由欲果成彼方便境相，然由彼能成就之自性、境及时决定。若知事业成就之境、时及自性决定，则是彼趣入境相。

།དེས་ན་འདི་ནི་ཐོབ་པ་དེའི་ཐབས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཇུག་པ་ནི་ཚད་མ་དང་འབྲེལ་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འཇུག་པ་དེ་ནི་ ཤེས་པར་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡུལ་དང་དུས་ངེས་པ་དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ།།མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་ཤེས་པའི་ཡུལ་གྱི་མཐར་ཐུག་པར་གྱུར་ན་ནི་ཐོབ་པའི་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་ཞིང་འབྲས་བུ་མེད་པར་འགྱུར་ན་ཡང་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ འབྲས་བུ་འདོད་པས་བཅུག་པ་དེའི་ཐབས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པས་བསྟན་པ་དེའི་ཐབས་ཙམ་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ནི་འཇུག་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ།།རྒྱུ་མཚན་གཉིས་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཐབས་མི་ཐོབ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་འདོད་པ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ མཚན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།སྨིག་རྒྱུ་ལ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པས་འཇུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཞན་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་དོན་དུ་མ་ཡིན་ཡང་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དུས་མ་ཡིན་ཡང་མ་ངེས་པར་ཉེ་ བར་སྦྱོར་བར་ཤེས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན།།རེ་ཞིག་རིགས་ཐ་དད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ཐ་དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་འདྲ་བ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ནི་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་དང་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་ཐ་དད་དོ། །དེ་ཡང་གཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་ལ་ཐ་སྙད་བྱར་ མེད་པས་སྐད་ཅིག་ཐ་དད་པ་ནི་མ་ངེས་པར་བླང་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་མ་ངེས་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཁོ་ནའོ།།རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ཡང་མངོན་སུམ་ནི་རེ་ཞིག་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་ཁོ་ནའོ། །འདི་ལྟར་ཐ་དད་པར་མཐོང་བ་ལ་ནི་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་ཐ་དད་པར་ལེན་པར་འདོད་དོ། །ཐ་དད་པར་བླང་བར་འདོད་པའི་ རང་བཞིན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནི་གཞན་བླང་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བླང་བར་འདོད་པ་ཐ་དད་དུ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་བླང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ མཚུངས་པར་བྱེད་པས་ནི་དུ་མ་ལ་ངེས་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་བླང་བར་འདོད་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་ཤེས་པས་སོ། །ཐ་དད་པར་བླང་བར་འདོད་པ་ན་སྤོང་བར་འདོད་པ་འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བར་ཇི་ལྟར་འདོད། དེའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་ན་ཡང་ཐ་དད་དུ་བླང་བར་འདོད་པའི་ བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི།གཞན་ནི་འདོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་ལ་ནི་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ངེས་པ་ཉིད་དོ།

因此，这也依赖于执持彼获得方便的认知。正因如此，趣入被说为与量相关。故彼趣入是由认知所近示现，境与时决定之方便境相。
若由不欺诳知所知境成究竟，则成获得究竟及无果，若非如是则相违。是故，由欲果所入彼方便境相之极趣入知所示现，仅彼方便究竟是一趣入。由与二因缘相关故，以不得果方便差别，非仅欲为因缘故。
于阳焰则由与他知相关而趣入故是他。如是于果近加行无差别了知，虽非多义然是一趣入之境。
若问：如何于非时亦成不决定近加行了知？且异类由果差别故是决定近加行。同类一果则由随顺刹那差别及随行相续差别而差别。彼亦由所取刹那无可言说故，欲不决定取刹那差别故，唯是不决定近加行。
相续差别者，现量且唯是近加行差别。如是于见差别者，欲于各别境差别取。于欲差别取之自性所作义，非欲取他，因成太过故。所见欲取差别即是所取，故彼即是所需，非是他非所取。
是故，由等同作者非于多决定近加行，然由知一欲取境故。于欲差别取时，如何欲舍于果所需？是故，即使一果，亦是欲差别取之所取性是所需，由非欲他故，于所见相续差别即是决定近加行性。

།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་འབྲས་བུ་གཅིག་པ་བྱ་བ་ཐ་དད་པ་ལ་ཡང་གང་གི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ་སོ་སོར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཐ་ དད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་ཉིད་དེ།དཔེར་ན་གྲང་བ་མང་པོ་ཚོགས་པ་ན་མེ་མདག་གི་ཕུང་པོ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཚེ་བྱ་བ་གཅིག་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་ཡུལ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ནི་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ཏེ། ཡུལ་གཞན་ན་འདུག་པ་ལེན་པར་འདོད་པ་ན་ ཡུལ་གཞན་ན་འདུག་པ་ངེས་པར་ཉམས་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཡུལ་གཅིག་པ་ནི་དོན་གཅིག་བླང་བར་འདོད་པས་ཐམས་ཅད་བླང་བར་འདོད་པའི་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ལ་ངེས་པ་མེད་པར་བླང་བར་འདོད་པ་དེས་ན་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །འདི་ལྟར་འབྲས་བུ་མཐོང་བ་ལ་ ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པའི་དོན་བྱེད་པར་བཟོད་པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བླང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ལ།དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཅིག་བླང་བར་འདོད་པས་ཐམས་ཅད་བླང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ངེས་པའི་ཡུལ་སྣང་བར་འདོད་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་དག་གི་བདག་ཉིད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ནི། །དེའི་ཚེ་ཐ་དད་པར་གཟུང་བ་མེད་ན་གང་གི་ཡུལ་ངེས་པར་ལེན་འདོད་པར་འགྱུར། ཐུན་མོང་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ལེན་པའི་སེམས་ནི་ཡུལ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཁྱིམ་གྱི་དང་ར་གཅིག་ན་འདུག་ པའི་མེའི་ཕུང་པོ་བཞི་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།ཡུལ་བར་མ་ཆོད་པ་གང་ཡིན་པའོ། །དེ་དག་ལས་བདག་གི་འདོད་པ་འདི་ལ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་ནི་མི་སེམས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་པར་བླང་བར་འདོད་པ་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་པ་ཉེ་ བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་པར་ཞེན་པར་བྱས་པ་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ནི་མང་པོ་ཡུལ་ནི་མང་པོ་ཡང་ཚད་མ་གཅིག་གིས་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ།།ཐ་དད་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ངེས་པར་ལེན་པར་འདོད་ལ། དེས་ན་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཡིན་པ་དེས་ན་མང་པོ་རྣམས་ཚད་ མ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ།།མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བའི་སྐད་གཅིག་རྣམས་ལ་ཚུལ་འདི་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་དག་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་བླང་བར་འདོད་པ་ལ་ནི་བླང་བར་བྱ་བ་གཅིག་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་བླང་བར་བྱ་བ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ།།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ་ནི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་ཐུན་མོང་གི་རང་བཞིན་དུ་ཞེན་པས་ཐ་དད་པ་ངེས་པར་བླང་བར་མི་འདོད་དེ་དེས་ན་མ་ངེས་པར་བླང་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཉེ་བར་མཁོ་བ་མ་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་ནི་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ།

对于隐蔽的不同相续、同一果报、不同作用，当一切果报各别所欲之时，由于趣入差别果报，故所需确定。譬如，多寒聚集时如火炭堆一般。当欲一作用之时，于不同境者亦知为决定所需，因为欲取他处所住时，必定损失他处所住故。
同一境者，由欲取一义而欲取一切之隐蔽者，于彼等无决定欲取，故所需不决定。如是，于见果时，欲决定取与境差别相关堪能作用之自性，如是自性一切无差别。故由欲取一而欲取一切，因无欲显现决定境故。
彼等不共自性，尔时若无差别所取，则将欲决定取谁之境？缘共同自性境之取心是境不决定，如是于一院落中安住之四火堆中任一为所取，即无间隔之境。于彼等不作是念："此于我欲中生。"故由未取自性差别故，不决定欲取一果作用之所需不决定执著，一趣入境虽多境然为一量所取。
由未差别取故欲不决定取，故所需不决定。是故由是一趣入境，故诸多成一量境。此理唯于现量所见刹那，非于异因。于欲取自性差别境者，唯一所取是所需，他所取非是。
于隐蔽者，由未取境差别故，由执著共同自性故不欲决定取差别，故不决定所取诸法是不决定所需。决定所需如前所说理趣。

།ཉེ་བར་མཁོ་བ་ མ་ངེས་པ་ལ་ནི་རིམ་པ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ལས་དང་པོ་ཚད་མ་ཡིན་ལ་གཞན་རྣམས་ནི་དྲན་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དོ།།ཉེ་བར་མཁོ་བ་ངེས་པ་རྣམས་ལ་ནི་སོ་སོ་ཁོ་ནར་རོ། །མངོན་སུམ་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་ཡུལ་མཁོ་བ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་ཚད་མ་གཅིག་གི་ཡུལ་དུ་སྟོན་པ་ན་བསྒྲུབ་ པར་བྱ་བ་ཐ་དད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་འཛིན་པ་མ་གཏོགས་པ་དབང་པོ་རྣམས་གྲུབ་པ་དང་བདེ་བ་ཐ་མི་དད་པར་བཤད་དོ།།ལྐོག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཡུལ་ལ་ནི་ཐུན་མོང་གི་འབྲས་བུ་ལ་དེ་དག་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཐ་མི་དད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་རྒྱུན་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་བཤད་དོ། །དེས་ན་ གང་ཞིག་གང་གིས་ངེས་པ་དེ་ནི་དེས་འཇུག་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ།དེ་ཉིད་དེའི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ན་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་དོན་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་ཚད་མའི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་འདི་དག་གིས་དོན་ཡོངས་སུ་བཅད་ནས་འཇུག་པ་ན་དོན་ བྱ་བ་ལ་སླུ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་དོ།།ཡང་གང་གི་ཚེ་དོན་བྱེད་པའི་ཐབས་འདོད་པས་རབ་ཏུ་སྦྱར་བ་འདོད་པའི་ཐབས་ཐོབ་པའི་དོན་ཆེད་ཀྱི་བྱ་བ་འཇུག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཤེས་པས་ཉེ་བར་གཞག་པ་ན་ཤེས་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུ་ ཡིན་ནོ།།འདི་ལྟར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་པ་ལས་མི་འདའ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཡུལ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ལས་འཇུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟ་ཇི་ ལྟར་ཡུལ་ཤེས་པས་ཉེ་བར་བསྟན་པ་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ན་དེ་ལ་འཁྲུལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེའི་རྒྱུ་ནི་དང་པོའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་ནི་གང་གི་ཚེ་དོན་གཞན་ལ་ཞུགས་པ་ན་གཞན་ཐོབ་པ་དེའི་ཚེ་ཐོབ་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་མས་ བྱས་པའི་སྔ་མའི་འཇུག་པ་ལས་ཡིན་ནོ།།ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་དེ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་འཇོག་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་ཡིན་པ་ཁོ་ནའོ། །དཔེར་ན་བུམ་པའི་ཤེས་པ་ལས་བུམ་པའི་དོན་དུ་ཞུགས་པས་བར་དུ་སྣམ་བུ་ཐོབ་པ་ན་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་ཤེས་པ་སྔ་ མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ།དེ་མེད་ན་དེ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་བུམ་པའི་ཤེས་པ་དེ་སྣམ་བུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཡང་སྣམ་བུའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ནི་བུམ་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཅན་དུ་འཇུག་པར་མི་ནུས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ནི་དེའི་འབྲས་བུའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནོ།

对于不确定所需，在具次第的诸识中，初者为量，余者唯为忆念者。于确定所需者，则各别而已。现量是刹那缘取一所需境。因此，当显示为一量境时，除取不同所证刹那外，说诸根成就与乐不异。
于隐蔽境，依"彼等趣入共同果报无差别"等，依相续而说二种。因此，某者由某决定，即彼作为彼趣入境，当彼即是彼所得时，由是量故，决定义为趣入境，彼亦是量所得，为显示此故，说："此等遍断义而趣入时，于所作义无欺。"
复次，当由欲作用方便而希求所欲方便获得之目的作用趣入时，于境由识安立故，与识相关。由境安立性故，识是因。如是，一切趣入境之安立不离识，如是由疑惑安立境之识、颠倒识、无颠倒之正识等，凡趣入者，随境由识如何显示，随顺趋入与退出，于彼无错乱故，是彼因相。彼因是初识。
其他诸者，当趣入他义而得他时，彼得是由前识所作之前趣入。前识非彼得因之趣入境安立者，唯是因。譬如，由瓶识为瓶义趣入而中得毛毯时，于彼趣入者即是前识，因无彼则不趣入彼故。前瓶识非显示毛毯者，如是了知。
彼非如是应理，因于彼亦毛毯境趣入不能作为瓶识之因相而趣入，因彼因相事即是彼果体性故。

།འབྲས་བུ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་སྣམ་བུའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ནི་བུམ་པའི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་མེད་ཀྱང་གཞན གྱི་ཚེ་དེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།སྣམ་བུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ལ་ནི་ནམ་ཡང་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འབྲེལ་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་སྟོན་པ་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་མི་བྱེད་པའི་རྒྱུའི་དངོས་པོར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་བུམ་པའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་འཇུག་པ་ནི་གཞན་ཡིན་ལ་སྣམ་བུའི་ཤེས་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་སྣམ་བུ་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འཇུག་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འཇུག་པ་གང་གི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་དེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི ཡུལ་ཅན་ཉིད་དེ།དཔེར་ན་བ་ལང་གི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་བ་ལང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི་འཇུག་པ་ལ་བ་ལང་གི་ཤེས་པས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་འཇུག་པ་ལ་ནི་དེའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་ སུ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ལྡོག་པར་བྱེད་པའི་འགལ་བ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་ཞིག་གང་གི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ པ་དེ་ནི་དེའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ།དེས་བྱས་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉིད་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དེ། དེས་ཉེ་བར་བསྟན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉིད་ལ་ནི་ངེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །མ་ངེས་ན་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཁྱབ་པར་ བྱེད་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་དེའི་ཡུལ་མེད་དོ།།དེས་ན་གང་ཞིག་གང་གིས་མ་ངེས་པ་དེ་ནི་དེའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ལ། གང་ཞིག་གང་གིས་ངེས་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེར་འཇུག་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་བ་ལང་གི་ཤེས་པས་ ངེས་པར་མ་བྱས་པའི་རྟའམ།དེ་ཉིད་རྟའི་ངེས་པར་བྱེད་པ་པོ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆོས་ལ་ལྟོས་ནས་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་སོ། །འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་བསྡུ་བ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་ཡུལ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བའམ་ ཡིན་པ།དེའི་ཕྱིར་མ་བྱས་སོ། །འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡང་དོན་བྱེད་པར་བཟོད་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དེའི་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་གཞན་དུ་འཇུག་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་འཇུག་པའི་དབང་དུ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ།

若果也随顺趋入与退出，则毛毯境趣入非随顺趋入与退出于瓶识，因无彼时他时亦见彼故。于执毛毯之识永无错乱故，与彼相关。因此，不应理成为非显示者之识之随顺趋入与退出之因事，故彼非趣入因。
因此，应知瓶识因相之趣入是他，无错乱于毛毯识成为得毛毯因之趣入亦是他。如是，凡趣入之因相者，即是彼识所显境者，如牛识因相之牛境趣入是牛识所显境者。因此，于非所显境之趣入，无随顺趋入与退出故，有彼因相退除之相违。故彼所显境性唯随行彼因相故是自性。
复次，某者为某因相趣入境者，说为彼趣入境，彼所作趣入境性即是彼因相事，因是彼所显境故。因此，于趣入境性定遍摄。若不定，则无彼因相能遍趣入境故，无所遍彼境。因此，某者非由某定者，彼非彼趣入境；某者非由某定者，彼亦非能趣入彼，如非由牛识所定之马，或彼非马之定者。
依境与有境法，不见能遍。如是类之结合，于一切处摄集宗法，应依邪解境或是，故未作。趣入境亦是堪能作用事性，因求彼者不应异趣入故，非所求不作趣入所依故。

།རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་དངོས་ པོའི་རང་བཞིན་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་ཉིད་ཡིན་པར་མཐོང་སྟེ།དཔེར་ན་ཆུ་དང་མེ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་སུ་དཔག་པས་སྣང་བ་དང་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ཐ་མི་དད་པར་ཞེན་པས་ངེས་པར་ བྱས་ཏེ།ཇི་ལྟར་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་འབྲེལ་པ་དོན་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བར་མཐོང་བ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་ལ་སོགས་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། རྟེན་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ལ་རྣམ་པའི་ ཁྱད་པར་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་དང་དུས་དག་ནི་མ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཡུལ་དང་དུས་གང་དུ་དོན་བྱ་བ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་སྣང་བའི་ཡུལ་དང་དུས་དེ་ལ་འཁྲུལ་པར་ལྟ་བའམ་རྟོག་པར་འདོད་པའི་ཤེས་པ་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་ བྱེད་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ལམ།དུས་བཏང་ན་ནི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པ་ཡང་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐ་དད་པ་ཡང་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་གང་ལ་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་གང་གི་བྱ་བ་མཐོང་བ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་དེ་ནི་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་དེ། ནུས་པ་མ་བཟུང་བའི་ཕྱིར་དང་། བཟུང་བ་ཡང་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྲོག་སྣ་དང་བཅོམ་བརླག ཏུ་ཉི་མ་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་ན།གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མགོའི་སྟེང་དང་དེ་བཞིན་དུ་འཆར་བ་དང་ནུབ་པའི་དུས་ན་ཤིང་གི་སྟེང་ན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ནི་ཡུལ་དེ་ན་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་འཛིན་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ ཀྱང་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་ཡུལ་དེ་དང་དེ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ།།ཡུལ་གང་དག་གི་དོན་བྱེད་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་དེ་ལ་མ་འཁྲུལ་བར་ཤེས་པ་དེ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་ལ་ངེས་པར་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ཤེས་པས་སྣང་བའི་ཡུལ་མ་བཏང་བར་འདོད་དོ། །གང་ གི་ཕྱིར་གང་གི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པར་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་གཅིག་ཡུལ་དུ་མར་འགྱུར། ཡུལ་དུ་མར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ཡུལ་དུ་མ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡུལ་ཐག་རིང་པོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།

从随顺趋入与退出中，可见事物自性具有相状差别，如水火等。彼具相状差别之自性，以现量或比量显现，由执著不分别相状而决定，即如相状差别相关于作用所需而见是事物自性，如是过去、现在等时差别及所依处差别亦见为具所需之自性。
其中相状差别是决定的，处与时是不决定的。因此，如同相状差别，于事物在何处何时所需作用显现之处时中，视为错乱或欲分别之识即是颠倒知。因为若舍弃作用无错乱之处或时，则将完全舍弃彼事物自身，因为处与时之差别亦能造成事物差别故。否则，分别差别亦非能造差别故，一切将成一体。
因此，于何者见某处时相之作用，若执取异于彼之任何处时相差别者，即是颠倒知，因未得能力故，所得亦无能力故。若问：难道不见中午时分在生命鼻与毁灭二性之头顶上，如是日出日落时在树顶见日轮耶？彼非住于彼处，执彼亦非非量。诚然，然而是缘取彼彼作用所需之处。于何处执取作用之处无错乱之知，即是无颠倒。因此，于决定系属义时，欲不舍知所显境。因为为取何差别境而见作用者，即是彼之胜义境。因此，如何一成多境？若问：难道不显现多境耶？非多境，然仅是远处而已。

།དེ་ ཡང་ཐག་རིང་བས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་དེར་གནས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མངོན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མཐའི་ས་གཞི་མཐོང་ཞིང་དེའི་བར་མ་མཐོང་བ་ན་འབྱར་བ་གཟུང་བ་ལྟ་བུར་མངོན་ནོ། །ཐག་རིང་པོར་གནས་པ་གཅིག་ཡིན་ཡང་རང་གི་རྗེས་སུ་ མཐུན་པར་མཐོང་བ་དང་།ཐག་རིང་ན་མཐའ་འབྱར་བ་ལྟ་བུར་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཐ་དད་པའམ། དེས་ན་གནས་པར་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་དང་དུས་ཐ་དད་པས་མཐོང་བ་དངོས་པོ་ལ་འཁྲུལ་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཟད་ཀྱི་འཇུག་པ་ ཡང་ངོ་།།འདི་ལྟར་ཡུལ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཡུལ་གཞན་དང་འབྲེལ་བར་གཟུང་བ་ན་ཡུལ་དང་དུས་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ལ་ཞུགས་པ་ནམ་ཡང་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པ་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། དོན་བྱེད་པ་ཡང་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པ་འཇུག་པའི་གཞི་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པའི་དངོས་པོ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་པོ་ཡང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི ཕྱིར་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པའི་དོན་གང་ཞིག་གང་གིས་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དེ་ཉིད་དེའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ།གཏན་ལ་མ་ཕེབས་པ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པ་ནི་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ངེས་པ་ན་ གཞན་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་འཛིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ སྨིག་རྒྱུ་ལ།ཚུར་ཤེས་པས་བཀྲུ་བ་ལ་སོགས་པ་ནུས་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་གཟུང་བ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི། སྨིག་རྒྱུ་ནི་མ་བཟུང་བ་དེས་ན་ཤེས་པ་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་འཇུག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནོར་བུའི་འོད་ལ་ནོར་བུར་ཤེས་པའི་ འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་འོད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་ནོར་བུ་ཉིད་ཡིན་ནོ།།ནོར་བུ་ཐོབ་པ་ནི་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པར་རུང་བ་མཐོང་བའི་ཡུལ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་གྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་མཚུངས་ཀྱང་ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡང་ཐ་དད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་གཞན་ཉིད་དུ་ངེས་སོ།།ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པ་ངེས་པ་ན་གཟུགས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་གཞན་ན་གནས་པའི་ནོར་བུ་འདིས་མ་ངེས་པས་འདིའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།

由于远距离而朝向一切境，故虽住于彼处亦如是显现。如是，见树等边际地面而不见其间时，显现如相连一般。虽是一个远处所住，随顺自己所见，远处时一切见如边际相连。因此，非见为差别或住处。
由处时差别所见不仅是对事物的错乱，亦是趣入。如是，当执取他处事物与他处相关时，趣入与其他处时相关者永不能获得所欲显现。因此，由见定处时相是作用，且作用亦是趣入境故，由定处时相是趣入基础，故能作用之处时相事物是趣入境，如是决定者亦是能趣入。
因此，何者决定何定处时相义，即是彼之趣入境。未决定非趣入境，因为与他处时相关者是他故。决定他时非决定他，因太过遍故。能获得决定之趣入境者是量，其他非量。其中，由不执取能作用之他相故非趣入境，如于阳焰，趣入境是近识所执取能洗等作用相，非执取阳焰，故应获得与他识相关之趣入行境。如是，于宝珠光执为宝珠之趣入境即是光处之宝珠。获得宝珠如前。因为凡见能作用之境即是趣入境，他非是。
虽形相同，由处差别亦能造差别故，决定为他。决定住他处时，由形相同故，非决定住他处，因太过遍故。因此，由此未定住他处之宝珠，故非此趣入境。

།འཇུག་པའི་ ཡུལ་མ་ཡིན་པར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་སྔར་ཉིད་དུ་བསལ་ཟིན་ཏོ།།ཁྱད་པར་དུ་ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་ཆོས་ཅན་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འཁྲུལ་ན་ནི་དེར་སྣང་བར་བརྗོད་དོ། །དེ་ནི་འདིར་ཡང་འོད་ཀྱིས་ནོར་བུའི་རང་བཞིན་བསྒྲུབ་པ་ན་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པར་ བསལ་བ་ཇི་ལྟར་མ་ཚོར།ཇི་ལྟར་རུང་རུང་དུ་ཆོས་ཅན་ཡོངས་སུ་རྟོག་ན་ནི། ངེས་པ་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན་ལ་ཐོབ་པ་ཡང་གཞན་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ངེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་དུ་འདོད་ན་འདི་ལ་ནི་དེ་མེད་དོ། །འདི་ཡང་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །ཧ་ ཅང་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ་།ཚད་མ་བརྟག་པ། བམ་པོ་གཉིས་པ་སྟེ་ཐ་མ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡུལ་གཞན་གནས་པ་ངེས་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཡུལ་གཞན་ཐོབ་པར་སྨྲ་བ་ན་ཚད་མའི་ཡུལ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དེ་ལས་གཞན་ཅི་ཞིག་བརྗོད། རྣམ་པར་རྟོག་པ འདི་ནི་གཉི་གའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་རང་བཞིན་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་ཆུ་དང་སྨིག་རྒྱུ་མཐོང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདི་ལ་སྒྲོ་གདགས་པར་བྱ་བ་དང་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཡུལ་གཉིས་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་འོད་ཀྱི་ ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་འབྲེལ་བ་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེས་ན་ཕན་ཚུན་ཐོབ་པར་བྱེད་པར་བརྗོད་ལ།གཞན་དུ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་རང་བཞིན་གང་ཞིག་གང་གིས་ངེས་ པ་དེ་ཉིད་དེའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དུང་ལ་སེར་པོར་ཤེས་པའི་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་སེར་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་དུང་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་ནི་མེད་ལ། ཡོད་པའི་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མ་ངེས་པ་དེ་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ།

获得非趣入境之理前已遮破。特别是，比量即是执取有法。若于彼错乱，则说为彼显现。此中以光成立宝珠自性时，于所谓处之有法颠倒，岂不觉知？若随意遍计有法，则决定是他，获得亦成他。
若许比量以无则不生决定为前行，此中则无彼。此亦已成立。过于广说已足。
量观察，第二品即最后。若说从决定住他处之识获得他处，即是不知量境。于彼更有何说？此分别依见二者自相而增益他自性，如依见水与阳焰而于阳焰分别为水。此中由所增益境与增益境二者相关故，具光境之识是获得具他关联境之他识之因，故说互相获得，其他则不尔，此为差别。
因为某者决定具相差别之某自性，即是彼之趣入境。因此，于螺执黄之趣入境即是黄自性之螺，然彼不存在；所存在之白自性亦未决定，故非趣入境。

།གང་ལ་དུང་དཀར་པོ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་ པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་ལོག་ན་རང་བཞིན་གཞན་སྐྱེས་པའམ། ཅི་སྟེ་དུང་གི་རང་བཞིན་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དཀར་པོ་ཁོ་ནར་མཐོང་བར་ འགྱུར།།ཡོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་དག་གཅིག་ཏུ་རིག་ན་དངོས་པོ་ཐ་དད་པར་ཁས་བླང་བར་ཡང་ཇི་ལྟར་ནུས། སྣང་བའི་ཁ་དོག་གི་རང་བཞིན་ནི་དུང་ཡིན་པར་མི་སྨྲའི་འོན་ཀྱང་དབྱིབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཁ་དོག་གི་རང་བཞིན་ལས་དབྱིབས་ཐ་མི་ དད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་ཁ་དོག་དཀར་པོ་བཏང་ན་དེའི་དབྱིབས་ཀྱང་བཏང་བ་ཡིན་ལ། སྣང་བའི་སེར་པོའི་རང་བཞིན་དང་དབྱེར་མེད་པ་དང་ལྡན་པའི་དབྱིབས་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་གྱི་མ་མཐོང་བའི་དཀར་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེར་པོ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་མེད་པ་ བཞིན་ནོ།།འདི་ལྟར་གང་ཅུང་ཟད་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དུ་གཏོགས་པའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་དུ་མ་ལས་ཐ་མི་དད་པས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི། གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མང་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ཚད་མས་བསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དམ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དུ་བརྟགས་པ་ན། སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་ལས་ཐ་མི་དད་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དུ་མ་ཉིད་དུ་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་ནི་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་སྔོན་པོ་ལ སོགས་པ་དུ་མ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པས་དེ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་རང་དབང་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།རང་ཉིད་ལས་ནི་ཐ་དད་པས་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྔོན་པོ་ཡང་དབྱིབས་དུ་མའི་ཐུན་མོང་བ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན་ སྨྲས་པ།དེ་དུ་མའི་ཐུན་མོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གང་ཞིག་མཐོང་ན་ངེས་པར་རྟོགས་ཤིང་མ་མཐོང་ན་མི་རྟོགས་ལ། དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་རྟོགས་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོའི་དངོས་པོ་ཉིད་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་མེད་ན་ནི་མི་རྟོགས་ལ། དེ་ཡོད་ན་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་རྟོགས་ལ། དེ་ལ་ཐུན་ མོང་བར་ཡང་བརྟགས་པ་ནི།དུ་མ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྔོན་པོ་ནི་དབྱིབས་མཐོང་ན་མཐོང་བ་དང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་ལོག་ཀྱང་སྔོན་པོ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། དབྱིབས་ཉེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་གྱི་ཆའི་སྔོན་པོ་དབྱིབས་ཀྱི་ བདག་ཉིད་མ་ཡིན་པར་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ།

若问："难道不是白螺之相吗？"若如是，则白色自性消失时生起他性，或者螺之二种自性皆能作用亦可，然称名言者们如何唯见为白色？
存在即是作用之自性，若将差别相用合执为一，又如何能承许事物差别？若说："显现之色性非螺，而是形状。"难道形状不异于色性吗？
若舍能作用之白色，则其形状亦舍；与所显黄色自性无别之形状即是彼之自性，而非未见之白色。正因如此，如同黄色般是无实。
如是，凡属多者共同之自性，由不异于多故是彼之自性，而非一之自性。如是，诸多者为一自性，已为量所遮。
是故，如刹那性或实物性被观为诸多共同时，由不异于青等诸多故是彼自性，故诸多性为真，而一性则是假立。如是，形状差别亦于青等诸多共同中存在为彼自性，故唯如是，而非自主，因离自性故不真实。
若说："青色亦是诸多形状共同之真实自性。若有差别亦当说明。"
答曰：所谓诸多共同者，谓见则定解，不见则不解，且解为彼自性。如青事物性，若无青等诸多则不解，有则解为彼自性，且观为共同，如存在为彼等之本性。如是，青色非见形状则见及了知为彼自性，因形状虽失而仍见青色故，且虽近形状，然极微尘许之青色被了知非形状本性故。

།དབྱིབས་ཉིད་སྔོན་པོ་དེ་མཐོང་ན་སྣང་ཞིང་དེ་མེད་ན་མི་སྣང་ལ། སྣང་ན་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོར་སྣང་བ་བཏང་ན་དབྱིབས་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ཉིད་དེ་ལ་དུ་མ་ཡིན་ཞིང་དུ་མའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ དང་།གཞི་ཡང་ཡིན་ནོ། །དབྱིབས་ནི་དེ་ལྟ་བུ་དུ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་མེད་པར་མི་སྣང་ཞིང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ན་ནི་ད་བདག་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་སྔོན་པོ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་ རྟོགས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ནི་དེ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ།།སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་ན་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དང་མཐོང་བ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཐུན་མོང་དུ་རྟོགས་པ་འདི་དུ་མར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ ཁས་བླངས་ནས་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་རྣམ་པར་འཇོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡིད་བརྟེན་དུ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན།བཤད་པ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོང་བའི་གཟུང་བ་ཁྱད་པར་ཁོ་ན་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མཐོང་གི་སྤྱི་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོད་པ་ནི་དོན་ བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་སྣང་བ་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་དོན་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མཐོང་བ་ལས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་དབྱིབས་ཀྱང་དོན་བྱེད་ནུས་ པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་མ་ཡིན།འདི་ལྟར་དེའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་དབྱིབས་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་དུང་གིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་དབྱིབས་རང་བཞིན་གཞན་ཉིད་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནུས་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། ། འདི་ལ་དབྱིབས་ནི་སྔོན་པོའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་དེའི་བྱ་བ་གཟུང་བའི་སྒོ་ནས་སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱི་བྱ་བ་གཟུང་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དུང་གི་ཆ་ཤས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཉིད་དེར་དོན་བྱེད་པར་མཐོང་གི་དབྱིབས་གཅིག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྟེ འདི་ནི་ཚད་མ་གཞན་གྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི།མཐོང་བ་ནི་དབྱིབས་གཅིག་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། ཕྱོགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་གནས་པ་རྣམས་ནི་འགལ་བའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་བརྟགས་པ་ཚད་མས་སེལ་བར་བྱེད་དོ།

形状本身于见彼青色时显现，无彼则不显，显时亦显为彼自性，因舍青色显现则不能了知形状故。因此，青色于彼是多性且非诸多共同，亦是所依。形状虽是如是多性，然是诸多共同及依于彼。
由于无彼则不显，而有青等则了知为自性，故青色非依于刹那性，因虽未了知彼，青色仍显为非彼之自性故。刹那性是依于彼，因见青等事物则了知彼，且安立为所见之本性故。
若问："承认此共同了知存在于诸多中，而安立为彼自性者，有何可依？"
答曰：因差别性显现趋近作用故。唯见所取之差别趋近作用，而非共相。存在是以作用为因。正因如此，以显现声等自性之作用相存在为所见而成立刹那性。其能立亦依于具差别之有法。
若尔，则形状亦见能作用，如何非实物？如是，彼自性之存在性以形状方便成办螺之所作果。故形状即他自性，因能成办故，见彼于作用之功能。
已说此中形状唯了知为青色本性。故由执取彼之作用而执取青性之作用。复次，见螺之部分差别作用，而非一形状。
若谓："此是他量所成，而见住于一形状。"此不应理，因方分差别所住者具相违法故，量遮一性之分别。

།ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཐ་དད་པའི་དུང་ འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་གཅིག་ལ་དམིགས་པར་མི་རིགས་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་རིགས་པས་དུ་མའི་ཡུལ་ཅན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་ཕྱོགས་ཐ་དད་པ་འཛིན་པ་ནི་གཅིག་གི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་རིགས་སོ། །གཟུང་བ་དེའི་རང་བཞིན་ནི་གཅིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། གཟུང་བ་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ནི་ངེས་པའི་རྣམ་པ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་དང་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བའི་རང་བཞིན་དེ་ནི་ཡུལ་དུ་གནས་པའམ། མྱུར་དུ་འགྲོ་བ་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་དོན་བྱེད་པས་དེ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དེ་ལྟར་འཛིན་པ འགལ་བའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འདིར་ནི་དེ་གཅིག་གམ་དུ་མ་ཡིན་ཡང་བླ་སྟེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཕྱོགས་ཐ་དད་པའི་རྣམ་པ་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཕྱོགས་ཐ་དད་པ་ནི་གཅིག་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདིར་གཅིག་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ལྟར་ འཛིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་འཛིན་པ་ཉིད་ལས་དངོས་པོ་དུ་མས་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་གང་གི་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་མ་དུ་མ་འཛིན་པར་རྣམ་པར་གཞག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་གཟུང་བ་ཉིད་དངོས་པོ་དུ་མའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་ པར་སྣང་བ་ཡིན་ལ།དེའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དབྱིབས་གཅིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་དད་པ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བྱེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། གནས་སྐབས་ཀྱི་ ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་དེ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ཐ་དད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དུང་གི་སྒྲ་ནི་བུམ་པའི་སྒྲ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་འདོད་དོ། །གལ་ཏེ་སྤྱོད་པ་ཕྲ་མོ་བཅུག་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་བློ་མེད་པ་དེས་ན་དབྱིབས་སམ་ཁ་དོག་ཀྱང་བླ་སྟེ་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ་ བ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་དོན་བྱེད་ནུས་པར་ཁས་བླང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ།ཤེས་བྱ་ནང་གི་ལ་ཡིན་གྱི་ཕྱིའི་དོན་གྱི་ཚུལ་ལ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཚད་མའམ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དམ། ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་བློ་ཙམ་འབའ་ཞིག་ལ་ནི་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྣམ་པར་མ་བཞག་སྟེ། རྣམ་ པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་ཚད་མ་དང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་གཞན་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚུལ་གྱི་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་དང་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་གཞག་པ་སྔར་མཛད་ནས་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་ལ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚད་མ་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ ན་ལྟར་ཡིན་ནོ།

执取方分差别之螺的认识不应缘于一，因此，见彼即以理成立多境，近见之方分差别执取不应为一境。因所取彼自性与一相违故。所取青色自性不相违于决定相非刹那性，因显现自性于处所住或速行二者皆不相违故。青色相以作用故是刹那性，非由如是执取相违故。
此中，彼一或多且置之，然不能说于一切方面无方分差别相违，因方分差别与一相违故。是故，此中纵使是一，由执取不应理故，即由执取而显现诸多事，非由与非刹那性相违之青色识能安立执取多刹那。
因此，所见之所取即显现具诸多事之作用，由无成其自性之一形状故，差别亦不可得故，于果随行及返随行如何得成？若问："应成一切处皆作用？"答："不然，因具差别位而作用故。"仅此不成彼差别。正因如此，螺声如瓶声许为具形状差别。
若谓："若入细行则无极微慧，故形状或颜色且置之，未观察时如何显现悦意即许能作用。"诚然，此是内所知，非外境之理。导师未安立唯心为量或非量或差别相，因于识论者另作量与非量安立故。先于外境安立量果，复于识论者安立。故量安立亦如是。

།དེས་ན་འདི་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་བསམ་པ་ན་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་དོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །བརྟགས་པའི་རྣམ་པའམ། རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ ནི་འགའ་ཞིག་སྐྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ།དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཉིད་ནི་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་དུ་མི་འཐད་དོ། །འདི་རྣམ་པར་འགྲེལ་པའི་གཞུང་ཡང་ཤེས་པའི་ཚུལ་ལ་ནི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་གྱི་འདོད་པས་དེ་སྐད་བཤད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དབང་དུ་ བྱས་པའི་གཞན་གྱི་གཞུང་བླང་བར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་གཞན་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ནི་མ་ངེས་པའི་ཚུལ་ཉིད་དུ་བཞེད་དོ། །དེ་དག་གིས་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དོན་ནི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཉིད་ཡིན་ལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ཁ་དོག་ཉིད་ཡིན་གྱི། དབྱིབས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དབྱིབས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཁ་དོག་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །འབྲས་བུ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དབྱིབས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་དོན་བྱེད་པ་དུ་མའི་ཐུན་མོང་དུ་དེ་མཐོང་བ་ན་དེ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་ནོ།།དབྱིབས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཐ་དད་པར་ཡོད་པ་ནི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པར་དོན་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཁས་མི་ལེན་ན་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དང་འགལ་བ་ནི་ཐ་དད་པ་མེད་པར་ཡུལ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །དབྱིབས་ནི་ ཉེ་བར་སྦྱོར་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།།དེའི་ཕྱིར་དབྱིབས་སམ་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། སྐད་ཅིག་མའམ་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ། དུ་མ་ལས་དོན་བྱེད་པ་ཐ་མི་དད་པ་ནི་རྟེན་མེད་ན་ཡོད་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་མེད་ན་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་དབྱིབས་ མེད་ལ།སེར་པོའི་དབྱིབས་ཀྱང་སེར་པོའི་རང་བཞིན་ཉིད་བཞིན་དུ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ལ། །དེ་འཛིན་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་ཡང་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། སྨིག་རྒྱུ་མ་བཟུང་ན་དེར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་མ་བཟུང་ བའི་ཕྱིར་དང་ཆུའི་དངོས་པོ་ཉིད་བཟུང་བ་ཉིད་ཀྱང་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་ན་དེ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།རེག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་གཟུགས་ཉིད་ངེས་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དཀར་པོའི་དངོས་པོ་ཉིད་ བཟུང་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ཁ་དོག་གི་ཆ་ལ་འཁྲུལ་པར་ཟད་དོ།

因此，此即如是。因为在思考现量定义时，以根识无分别性为因，实际上安立为由对境所生。从分别相或具相之识中并非生起某者，因此无分别性不应为其因相。此释论文于识之理亦不相顺。
若谓："依他意而如是说"，则岂非因过度延伸故，应取所依之他论而非其他？因此，量之定义阐释即许为不定之理。彼等所说能作用之义即是极微，极微自性亦是色性而非形状。故形状是世俗有，色是胜义有。于果所需亦是彼性而非形状。
因此，若见彼为诸多作用之共相时，了知彼为其自性者非差别，如刹那性。形状亦复如是。差别有者遍于异相合于义，若不许此则无因故。与此相违即无差别合于境。已说形状无合。
因此，无论形状、事性、刹那或其他所依，无所依则无从多作用之无差别性。故无白色自性则无成其体性之形状，黄色形状如黄色自性非其自性，执此亦是颠倒。正因如此，于阳焰起水觉于事性亦欺故非量，因未取阳焰则未取彼事性故，所取水事性亦非其自性故，无事则彼亦应无故。
触等不现于眼识，故定解为色性。纵使取白色事性，然仅于色分迷乱而已。

།དབྱིབས་ཀྱི་ཆ་ལ་ནི་མི་སླུ་སྟེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་སྔོན་པོའི་ཆ་ལ་མི་སླུ་ལ། སྐད་ཅིག་མའི་ཆ་ལ་ནི་སླུ་བའི་ཕྱིར་ཅིག་ཤོས་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལྟར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །ཐ་དད་པར་རྟོགས་པ་ཡང་ལྡོག་པའི་བྱེ་བྲག་ གིས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།སྨྲས་པ། སྔོན་པོའི་ཤེས་པ་ལ་སྔོན་པོ་སྣང་བ་ན་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ནི་དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆ་ལ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དེ་བཟུང་ནས་ བཟུང་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།འདིར་ནི་དུང་སེར་པོར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལ་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་རང་བཞིན་འགའ་ཡང་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་གང་གིས་ན་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དུ་གཟུང་བ་ངེས་པར་མ་ཟིན་པ་ན་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་ངེས་པར་གཟུང་བར་འགྱུར་རོ། །རེ་ཞིག་སེར་པོ་ཉིད་ནི་དེ་ལས་གཞན་པ་ ཁོ་ནའོ།།དབྱིབས་ཀྱང་དོན་བྱེད་པའི་ནུས་པས་གང་གི་ཕྱིར་དཀར་པོ་དང་། ཐ་མི་དད་པར་འགྱུར། ནུས་པ་ཐ་མི་དད་པ་ཉིད་ཀྱང་སྔར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་སེར་པོའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་ནི་སྔོན་པོའི་རང་བཞིན་ལྟར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་བཞིན་དུ་དོན་བྱེད་པའི་དཀར་ པོའི་བདག་ཉིད་དུ་བརྟག་།གཞན་ཡང་སྣང་བའི་སྔོན་པོའི་རྣམ་པ་ནི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དང་མི་འགལ་ཞིང་། །སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཡུན་རིང་པོ་དང་བཅས་པའི་དོན་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་ངེས་པའི་ཤེས་པས གཞག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ཡོད་པར་འཐད་ཀྱི། དཀར་པོ་མ་ཡིན་པའི་སེར་པོ་ལ་སོགས་པ་སྤངས་ནས་གནས་པའི་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་མ་མཐོང་ཡང་། །མཐོང་བའི་སེར་པོའི་རང་བཞིན་གྱི་དབྱིབས་ཡིན་པར་རྟོགས་པ་ནི་ཆུ་དང་མེ་ཐ་མི་དད་ པར་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་དོན་མེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་དོན་བྱེད་པ་གང་ལས་ཐ་དད་པ་མེད་པ་དེ་ནི་དེའི་བདག་ཉིད་ཁོ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཡང་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ན་དེ་དག་ཀྱང་བཟུང་བ་ཡིན་ལ། མ་བཟུང་ན་མ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མའི་འབྲས་བུའོ།

于形状分则不欺，譬如青色识于青色分不欺，而于刹那分则欺故，如另一现量非为量。若谓："差别了知亦由返体差异"，
答曰：于青色识现青色时，于刹那性之作用则无异于彼。正因如此，由于见之自性分可有迷乱因缘故，以及无异于彼故，说刹那性是摄取彼而取。
此中，于见黄贝壳之识中，全无现显任何能作用之自性，故于未确定执为白色自性时，将为他识所确定执取。暂且，黄性唯是异于彼者。形状亦因何作用能力而与白色无异？能力无异性已先考察。
因此，现于黄色识中者如青色自性非有，云何如刹那性般推度为白色作用之本性？复次，所现青色相不违刹那性，非刹那性亦不显现，因现量中不现长时具义故。非由其力所生之定解所安立。
于彼中，应理有无违之刹那性，然除非白之黄等而住之白色自性虽未见有，了知所见黄色自性之形状，如了知水火无异般，是无义因。是故，于作用无异者唯以彼体性而有，若现量取其体性者亦取彼等，若未取则未取 - 此即量果。

། འོ་ན་ཇི་ལྟར་མགལ་མེ་ལ་འཁོར་ལོ་སྣང་བའི་ཤེས་པའི་དོན་ཡོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁ་དོག་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། དབྱིབས་ཀྱང་དོན་ལ་ཉེ་བར་མི་མཁོ་བས་དོར་བ་དང་བླང་བ་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སེར་པོར་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡང་འཕྲོས པ་འདི་གང་ལས་བྱུང་།།གང་གི་ཕྱིར་དབྱིབས་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་དོན་བྱེད་པ་དུ་མའི་ཐུན་མོང་བ་ནི། དེ་ལ་བརྟེན་ཅིང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་ཀྱི། ཐ་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་དཀར་པོའི་རང་བཞིན་དེ་དང་དབྱེ་བ་མེད་པར་འཇུག་པའི་དབྱིབས་ཀྱང་བཏང་བར་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་ཉིད་བཞིན་ནོ། ། གཟུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་ཡོད་ན་ཡོད་ལ། མེད་ན་ནི་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བསམས་ནས་ནི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་འཛིན་པར་བྱེད་པ། ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་དེ་དབྱིབས་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གཟུང་བར་བྱ་བ ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་འགྱུར་རོ།།འདི་ལྟར་སྔོན་པོའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ནི་ལུས་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་སྐྱེ་བ་ལ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་དབྱིབས་ཀྱི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས་འགའ་ཞིག་གི་དོན་བྱེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྣང་ བ་དེ་དག་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་གཅིག་ཏུ་བརྟགས་པའི་རགས་པ་ནི་དོན་དུ་མ་སྣང་བའི་ཆོས་ཡིན་གྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།སྤྱིའི་དོན་གྱི་ཚུལ་ལ་མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་དབྱིབས་སུ་བརྟེན་པ་དུ་མར་ཡང་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ པ་ནི་ཡོད་པར་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ནི་མང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཅི་དུ་མའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཡིན་ནམ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བུའི་དབྱིབས་དང་ལྡན་པས་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པའི་དབྱིབས་དེ་བཏང་ན་དངོས་པོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཏང་བ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་དེ་ལྟར་གཟུང་ བ་དེ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ནི་དབྱིབས་ཐ་དད་པ་ཅན་གྱི་འཁོར་ལོ་སྣང་བ་ན་སྣང་བ་ལ་དབྱིབས་གཞན་དང་ལྡན་པའི་མགལ་མེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཁྱབ་པ་རེག་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བའི་འཁོར་ལོ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡང་འདི་ལ་སྣང་བ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་ལྗོན་ཤིང་འགྲོ་བར་འཛིན་པ་དོན་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལ་སྣང་བར་ངེས་པ་ཅི་འདྲ་བ་དེ་འདྲ་བར་གྱུར་བ་ནི་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་རང་བཞིན་ལ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་པ་དེས་ན་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་ནོ།

若问："那么，为何于火轮见轮相之识不成有义？因于彼现明亮色性故，且形状于义用不需，于取舍无差别故，如黄色识。"
此问从何而来？因形状是青等多作用之共相，依彼而有彼之自性，非相异故，舍离白色自性无别而转之形状亦当舍，如实性然。所取者即是依他性，有彼则有，无彼则无。
考虑于此，非谓"识有能取"，仅此亦不能说彼青等事物可离形状而取。如是，青色极微以有质碍性互相排斥而生，如瓶等，以某种形相作某种作用，即如是而取。如是显现彼等中，方分相续一体所思之粗相是多义显现之法，非事物自性。
于共相义理中，诸多自性依如是形状亦非无多，因不相违有如是自性故。若谓："彼是诸多之自性"，则彼为一切多事物皆一耶？是故，具何种形状能作用之形状若舍，即舍实性，因不取如是所取之形状故。
由此，现轮相时，于显现中无具异形状之火轮故。于此亦不现具方分遍满触之差别而见之能作用轮。正因如此，执树行是有作用，因于彼所现决定如何即如何者，未见能成办果故。若于能作用自性无迷乱者即是无迷乱，故非现量。

།དེས་ན་ཆོས་ གང་མཐོང་བ་ཉིད་འབྲས་བུ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡིན་པ་དེ་བཏང་ན་དངོས་པོ་བཏང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚད་མའི་དོན་ཏོ།།ཇི་ལྟར་ལྷག་པར་ཞེན་པ་མི་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། མི་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དེ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ན་འཇིག་ རྟེན་ན་གསལ་བ་ཐ་དད་པ་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པར་དཔེར་ན་ཐག་རིང་པོ་ནས་ནེའུ་གསེང་ལ་སོགས་པ་ལ་ལྗང་གུའི་མདོག་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཁ་དོག་ལ་ཡང་མི་གསལ་བར་འཛིན་པ་དཔེར་ན་ལྷ་ཁང་དཀར་པོ་ལ་སོགས་པ་རྡུལ་གྱིས་གཡོགས་པ་ ལྟ་བུ་དང་།དེ་བཞིན་དུ་ཚད་མ་གཞན་དང་ལྡན་པ་ལ་འགལ་བའི་ཚད་མ་ལྡན་པ་དཔེར་ན་ཐག་རིང་པོ་ནས་མི་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡི་གེ་གསལ་བའི་སྒྲ་ལ་གཞན་དུ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དཔེར་ན་ཆོད་པ་ན་འདོད་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེའོ། །དེ་དག་ནི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚུལ་འདིས་ཉེ་བ་དང་རིང་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱེ་བས་མངོན་སུམ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་དོན་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་མ་འཁྲུལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཚུལ་ལ་ཡང་སློབ དཔོན་གྱིས་ལམ་འདིར་བཞུད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེས་ན་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཡང་ཚད་མ་མ་ཡིན་པའམ། །དབྱིབས་ཙམ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡང་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་འདིར་བརྡས་ནས་འཐོར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། དབྱིབས་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཀྱི། འོན་ ཀྱང་གང་གིས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འཛིན་པ་དེ་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་བཞིན་ནོ།།ཐག་རིང་པོ་ནས་མ་འདྲེས་པ་དང་། གསལ་བ་དང་། ཚད་ཆེན་པོ་ལ་གཅིག་དང་མི་གསལ་བ་དང་། ཚད་ཆུང་ངུར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་དེ་ ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ལྗོན་ཤིང་འགྲོ་བར་སྣང་བ་དང་། ཟླ་བ་དངོས་པོར་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ན་མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པ་ཡང་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། གསལ་བ་དང་མ་ འདྲེས་པ་དང་ཚད་ཆེན་པོ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།འོ་ན་ནི་རྟོག་པ་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་འཁྲུལ་བ་མེད་པར་མཐོང་བའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐག་རིང་བ་དང་ཉེ་བ་འཛིན་པའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཐ་དད་ཀྱང་ཆད་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་རབ་རིབ་ཅན་དང་། གྲུར་ ཞུགས་པ་འབའ་ཞིག་གིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།འདི་ལ་ཡང་ཉེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པར་མཚུངས་སོ།

因此，"若舍所见法即是所见作用事物，则为舍事物"，此为量义。由不得增上执著故，具不实义者亦非比量，故非量。
若如是，世间于明显差别无分别，如从远处执草地等为一绿色，如是于极明显色亦执为不明显，如被尘覆盖的白色寺院等；如是于具他量者有相违量，如从远处见人等；如是于明显文字声另作决定，如闻"断"为"欲"等。彼等是真实自性，因见用于作用故。是故以此理，以远近等差别，某些现量亦不成为无迷乱地执取作用自性。
若谓："正因如此故舍外境。"于外境方式中，大师岂非已行此道？故如是相亦非量，或仅形状颠倒亦成量故，此处已破散。
诚然，于形状全无增上执著，然如实执取能作用之彼等识，即如无颠倒然。从远处见无混杂、明显、大量为一体及不明显、小量显现之识，是缘彼，因从彼得彼故。
若尔，则应执树行显现及月为实体，因从彼得彼故。由如显现时未得故，如所得亦不显现故，非如是。彼于他亦相同，因明显、无混杂、大量与彼相违相违故。
若尔，于一切观察者无迷乱所见之事物，以远近执取境之差别虽异亦非量。此中唯眼翳者及乘船者如是了知。于此亦由近者未如是见故，迷乱相同。

།ཡུལ་བསྐལ་པས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་ཡང་རྣམ་པ་གཞན་གྱི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་འབྲེལ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་ཅི་ འདྲ་བ་ཞིག་ཉིད་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་སྦྱོར་བར་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡིན་ལ།དེར་སྣང་བའི་མཐོང་བ་ཡང་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མ་འཁྲུལ་བ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་བར་ཆད་ཅན་གང་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་དང་དེའི་བར་ཆད་ གང་ཡིན་པ་སྟེ།དངོས་པོ་གསུམ་པོ་ནི་ཐ་དད་པར་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བར་ཆད་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་མཐོང་སྟེ། །དཔེར་ན་ལོ་མ་རྣམས་ལ་སྣང་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གསེང་བཞིན་ནོ། །དངོས་པོ་དེ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཉེ་བ་དང་རིང་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་ཅུང་ཟད་ ཅིག་མཐོང་གི་ཐམས་ཅད་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།ཉེ་བ་ན་འདུག་པའི་བར་ཆད་དང་བཅས་པའི་ལོ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་ལ། རིང་པོ་ན་འདུག་པས་ནི་བར་ཆད་མི་མཐོང་བས་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་ལོ་མ་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་ན་སྔོན་པོའི་དངོས་པོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བར་ཤེས་པ་ཡིན་ ནོ།།དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེའི་དངོས་པོ་མེད་པར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །བར་ཆོད་བྱ་བའི་རྫས་མ་བཟུང་བ་ན་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོ་ན་འདུག་པ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བར་ཆོད་པ་མེད་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གིས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་རིང་པོ་ན་འདུག་པའམ། གཞན་ན་འདུག་ པ་ལ་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པའི་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་འཁྲུལ་བ་ཡིན་གྱི་འདྲེས་པ་མཐོང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དཔེར་ན་འདྲེས་པ་དག་ལ་གང་རུང་ཅིག་གཟུང་བ་ན་འབའ་ཞིག་པར་འཁྲུལ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐར་ཁུང་གི་བུ་ག་ནས་གསལ་བ་ལྟ་བུས་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་པའི་རྡུལ་གྱི་ཆ་ཡོད་ པ་དག་གིས་སའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཁྱབ་པ་བཞིན་དུ་ཤིན་ཏུ་མཐོ་བའི་རི་ལ་གནས་པ་དག་གིས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ།།མཐར་ཐུག་པར་གནས་ན་ནི་དེ་མཐོང་བར་འགྱུར། ཉི་མའི་འོད་བཞིན་ནོ། །རིང་པོ་ན་གནས་པ་མང་པོ་བསགས་པ་ནི་བཟུང་བ་ན་མཐོང་བ་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། ཉུང་ངུ་ ཚོགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་དངོས་པོའི་དོན་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་དབྱིབས་རྡུལ་དང་འདྲེས་པ་རིང་པོ་ནས་སྣང་བ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཐ་དད་པར་སྣང་བ་མེད་ཀྱང་མི་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་དངུལ་གྱི་ཆ་ཅུང་ཟད་དང་མ་འདྲེས་པའི་གསེར་ལ། དངུལ་གྱི་ཆ་མི་སྣང་བར་སེར་པོ་ཉིད་མདོག་མི་བཟང་བར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །འདྲེས་པ་བཟུང་བ་ན་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། དེར་རྫས་གཞན་ཉིད་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་མཁས་པ་དག་གིས་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ནི་དབྱེ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།

所谓"虽因境遥远而显现为异相，亦成为异相执取"，此非义相关。若尔，则如何唯有显现用于作用者即是存在，而彼显现之见亦如是显现？若谓："于无迷乱安立者亦当说。"
于此，有障碍之二事物及其障碍，此三事物见为差别。故见障碍为他性，如叶间显现自性之草地。彼事物亦为他。以远近差别，某者见少许，非一切。近处住者因见有障碍之叶故执为有障碍，远处住者因不见障碍故不显现，唯见叶时，知显现为一青色事物。
仅此非显现为无彼事物，因未执所障碍之物时如是显现不相违故。是故远处住者以一识无障碍执取自性故，于远处住者或他处住者，依不定性之识显现而迷乱，非见混杂。如于混杂者执取任一时迷乱为单一然。
如是，如从天窗孔隙观察明显者，遍满尘埃分者遍满地轮，如住极高山者所见。若住究竟处则见彼，如日光然。远处住众多积聚，执取时为见转变之因，少数聚集则非如是相顺。
是故具作用差别之形状与尘混杂，从远处显现时虽无二相差别显现，然成不明显显现，如与少许银未混之金，银分不显现而显现为色不妙之黄然。执取混杂时如是显现，非生为他物，因复为智者等分别彼故。一者不能分别。

།ཁ་དོག་གཞན་སྐྱེས་སུ ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་།དེ་ཉེ་བར་ལེན་པ་ལས་ཕྱིས་འགལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་དོན་གཉིས་ཇི་ལྟར་སྐྱེ། དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་རྡུལ་གྱི་ཚོགས་ཉུང་ངུ་དང་འདྲེས་པར་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ཡང་རྡུལ་གྱི་ཚོགས་མང་པོ་དང་འདྲེས་པ་མི་གསལ་བར་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ ཉིད་དོན་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཟུང་བས་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ།དཔེར་ན་རྟ་རྨིག་གིས་བརྟུལ་བའི་ས་རྡུལ་ལངས་པ་དེས་གོས་པའི་ཁོ་དོག་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མི་གསལ་བར་འཛིན་པ་གསལ་བའི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་དུ་མི་སྲིད་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ཡང་ན་ནི་ཚུ་རོལ་ མཐོང་བའི་མཐོང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བདེན་པ་དང་འདྲེས་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ།འདི་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་བདེན་པ་སྟོན་པའི་ནུས་པ་ནི་སེམས་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་དང་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་དང་། རྣམ་པ་མེད་པའི་ཤེས་པའི་གཟུང་བ་ཕྱིའི་དོན་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དག་གིས་ཀྱང་ཁས་བླང་བར་ བྱ་བ་ཡིན་ནོ།།ཐུན་མོང་གི་རང་བཞིན་ནི་འདའ་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན། ཐག་རིང་པོ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་གཞན་དང་འདྲེས་པར་འཛིན་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་བྱེད་པ་དོན་མ་ཡིན་ནམ། དེ་ལས་འདས་ན་ནི་གཟུང་བ་མ་ངེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་མ་ ཡིན་ཏེ།གང་གི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་གསལ་བའི་རྒྱུའི་དོན་ཏེ་རང་གི་སེམས་ལ་རང་གི་དངོས་པོའི་གཟུང་བའི་དོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་གཏོད་པར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་གཞན་དང་འབྲེལ་པས་ནི་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནམ། ཡུལ་ གཞན་ན་གནས་པ་ནི་མི་འགྱུར་ལ།གང་གི་ཟླ་བ་གཉིས་སམ། ལྗོན་ཤིང་འགྲོ་བར་ཤེས་པ་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར། དོན་གཞན་དང་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་ན་དངོས་པོ་དང་མི་གསལ་བར་ཡང་མི་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་མི་མངོན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་གཞན་གྱི་ངེས་པར་བརྟག་པར་བྱ་བའི་ ཁ་དོག་ཏུ་འགྱུར་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངེས་པར་བརྟགས་པའི་ཁ་དོག་འཛིན་པ་ན་ཐ་དད་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ་བསྟན་པའི་དཔེ་བཞིན་ནམ། རྡུལ་གྱིས་བསྒྲིབས་པའི་ཁ་དོག་བཟུང་བ་ན་རྡུལ་དང་འདྲེས་པའི་ཁ་དོག་མཐོང་ བ་བཞིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡང་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་རང་བཞིན་གཞན་དང་རྣམ་པ་དབྱེར་མེད་པའི་མཐོང་བའི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་རྣམ་པ་དབྱེར་མེད་པ་ སྣང་བའི་རང་བཞིན་སྣང་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ལ་མི་སླུ་བའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ།

即便允许生起异色，从彼取近后，如何从相违自性生二义？因此，如同执取与少许尘埃混合时之明显相，即是执取与众多尘埃混合时之不明显。是故，彼与他义同时执取而显现不明显，如马蹄扬起之尘土所染之色然。
由此，不明显执取如何不可能成为明显事物之境者？或者，一切此岸见之见皆是与不真实混合之真实。如是，识显示不真实之能力，唯识论者与有相、无相知识之所取外境实有论者皆当承许。
共同自性不可超越，故于执取与远处非有之他性混合无相违。若谓："分别岂非非义？若超越彼则所取成不定。"非如是。以何故，自性明显因之义，即于自心立非有自事之所取义，非他。
以与他义关联，彼具形相差别之事物即不成二者自性，或住他境。谁之二月或树行知成真实义境？以与他义混合故，亦不成事物与不明显，然唯成为当观察不显自性他义之色而已。
是故，执取所观察色时，因未差别故显现不明显，如所说喻然，或如执取尘所障色时见与尘混合之色然。是故，不明显显现亦是事物执取。
若执取与他性相无差别显现之能作用事物者，即是能作用境者，如与增益相无差别显现自性显现境者之分别知，于自性不欺之现量然。

།ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པ་ནི་འཛིན་པར་མི་གསལ་བའི་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ལས་དོན་གཞན་དང་ འདྲེས་པའི་སྔར་བཤད་པའི་དོན་དེ་ཐོབ་པ་ན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་རང་བཞིན་ནོ།།དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་མེད་པ་འབའ་ཞིག་མི་གསལ་བར་སྣང་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཡུལ་གཞན་དང་འདྲེས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་ པའོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཇི་སྲིད་ཐག་རིང་པོ་ནས་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པ་མི་གསལ་བར་མཐོང་བ་དེ་སྲིད་དུ་མངོན་སུམ་ཡིན་ནོ། །ཁ་དོག་བཏང་ན་ནི་ཁ་ཁྱེར་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ན་གནས་པའི་རྡུལ་གྱི་ཚོགས་ཉིད་སྣང་བ་ཡིན་ལ། རྡུལ་ནང་ན་གནས་པ་དེ་ཉིད་དབྱིབས་དེ་དང་འདྲ་བ་ ཡིན་པ་དེས་ན་དབུས་ན་གནས་པའི་ཁ་དོག་གི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་དབྱིབས་ཀྱི་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ཡིན་ནོ།།འདིས་ནི་མཚན་མོ་མུན་པས་ཆོད་པ་རྟོག་པ་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དབྱིབས་དང་ལྡན་པའི་རལ་གུ་བཟུང་བ་ལས་དེ་དང་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་དེའི་ ནང་ན་འདུག་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་བཞིན་ནོ།།དེ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་གྱི་རང་བཞིན་དང་། ཡུལ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས། སྐྱེས་པའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ལ། ལུས་ཅན་ཡིན་པས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཁྱབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱིབས་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི། ཚད་གཅིག་ནི་མི་འཐད་དོ། །རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཆེན་པོའམ་ཆུང་ངུ་ཡང་རུང་སྟེ།གང་ཞིག་ཕྱོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚད་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་ནི་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལྟར་མཚུངས་པ་མང་པོ་བར་མཆོད་པ་སྣང་བ་རྣམས་ལ། ལུས་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་པའི་ཚད་ཀྱང་སྣང་བར་འགྱུར་རོ།།དེ་ཡང་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ།

远处所住之物的执取不明显显现之识亦复如是。对于如是成为不明显显现，从而获得前述与他义混合之义时，执取之识非事物境者无因，此乃自性。因此，非唯无境不明显显现，而且亦与他境混合，此为胜义。
正因如此，乃至从远处见具形相差别之不明显时，皆是现量。若舍色，则于边际尽处所住之尘聚显现，而尘中所住即与彼形相相似，故见处于中央之色事，乃随形相推度。
此说夜晚为暗所隔之分别是比量，如从执取具特殊形相之囊，而推度与彼相应之事物住于其中然。如是，于舍离相互自性与境后所生之极微尘，以具身故，有遍及境差别相之形相，然一量不应理。
于一切方面，无论大小，凡随方位而行之量皆非有，故彼成显现，而非成事物。如是，于诸多相等间隔显现者，以具身故，有前行方位差别之非外量亦成显现。彼亦是假立所有。

།དེ་ལ་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཆེས་མང་པོ་དངོས་པོ་མཐོང་བས་ཁྱབ་པ་རྣམས་ལས་མཐོང་བའི་ཆ་ཆུང་ངུས་ཁྱབ་པ་གཅིག་མཐོང་བ་ན་ཤེས་པ་ལས་ཚད་སྣང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ ནོ།།ཚད་དེ་དངོས་པོའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཡང་རྫས་ཉུང་ངུ་ལ་མ་འཁྲུལ་བས་མང་པོ་ལ་ཚད་གཞན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བ་ན། མང་པོ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་མཐོང་བས་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། མང་པོ་ལ་ནི་ཉུང་ངུར་འཛིན་པར་འཇུག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་ ཚད་གཞན་དུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་འཛིན་པ་ཉུང་ངུ་ཉིད་ངེས་པར་བཟུང་བ་ནི་བདེན་ན།འོན་ཀྱང་ཉུང་ངུ་མང་པོ་ནི་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གནོན་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཚད་ཆུང་ངུ་བཟུང་ཡང་མང་པོའི་ཡུལ་ཁྱབ་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་དེ་ན་ཚད་གཞན་དང་ལྡན་ཡང་ ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཁྱབ་པའི་དངོས་པོ་ཉུང་ངུར་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ནོ།།གལ་ཏེ་ཡང་ཇི་ལྟར་འགྲིབ་པ་དེ་ལྟར་བྱ་བ་ཉམས་ན་ནི་དེའི་ཚེ་དངོས་པོ་གཞན་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཚད་ཆུང་ངུ་དང་ལྡན་པར་སྣང་ཡང་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ ཡིན་ནོ།འོ་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཐག་རིང་པོར་མྱ་ངམ་དག་ན་ཆུང་ངུ་ལ་ཚད་གཞན་དང་ལྡན་པར་འཛིན་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཚད་ཆེན་པོར་འཛིན་པ་ན་ཡུལ་གང་ཁྱབ་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེར་གྱུར་པ་འཛིན་པ་དེའི་ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་དེའི་ཡུལ་ གྱི་རང་བཞིན་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་གྱི།གཞན་ལ་ནི་དངོས་པོ་དེ་གང་ལ་མེད་པ་དེར་ཡང་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་ཡང་དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་ཉེ་བར་འདུག་པ་དང་། སྒྲ་ཡང་རེ་རེ་ནས་མ་འཁྲུགས་པར་ཐོས་ན་ནི་ཡི་གེའི་ཆ་ཐམས་ཅད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྐད་ཅིག་ སོ་སོ་གནས་དང་བྱེད་པ་ཕྲད་པ་ཐ་དད་པ་ལས་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་མངོན་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡི་གེའི་རྣམ་པ་མ་བཟུང་བས་ན་ཟུར་ཆག་པ་དང་། རིང་དུ་འཕོས་པ་ནི་ཐག་རིང་པོ་ན་གནས་པ་དང་། རྣ་བ་ཉམས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཅ་ཅོའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡང་གནས་ དང་བྱེད་པ་ཕྲད་པའི་ཁྱད་པར་ལས་འཁྲུགས་པར་སྐྱེས་པ་ན་སྔ་མ་བཞིན་ཡུལ་ཡིན་ནོ།།འདི་དག་ལ་ཡང་ཚད་མ་ནི། ཐག་རིང་པོ་ཁོ་ན་ནས་ཡིན་ནོ། །ཐག་ཉེ་བ་ལ་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་རིགས་ཅན་ཡུལ་གཞན་ལ་འཇུག་པ་རང་བཞིན་གཞན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་ དུང་ཡོད་པ་ཉིད་ལ་དེའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེ་ནི་འཁྲུལ་པ་རྣམས་རྒྱུ་ངེས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ།།ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་ལ་སོགས་པ་རྒྱུའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་འཇུག་པ་ཉིད་དོ།

对此，从远处见到众多事物所遍摄时，当见到为小部分所遍摄之一时，从识中显现量度。虽然此量度非事物之法，但由于对少数实物无错乱，而见众多具有他量时，如何能以见非众多之实物而得缘取？对众多执取为少数之趣入，非为无颠倒。
若谓虽然增益为他量而执取，确定执取为少数是真实，然而少数与众多各自决定，以具有压制境差别之作用故，即使从远处执取小量，见到遍及众多境之事物时，虽具他量，但非执取特殊境遍摄之事物为少数。若复如何减损则作用衰减时，彼时因取他事故，即是非如实显现。因此，虽从远处显现具小量，仍是执取事物。
若问：何故于远处荒野中，对小者执取为具他量是错乱？因为于彼执取为大量时，所遍摄之境非是实有，而执取彼性时，对非彼境自性执为具彼境自性故，是错乱知，于其他则非于无彼事处而有执取。
声音若根未坏而近住，且声音逐一无混乱而闻时，一切字分皆成为境，从各个刹那处所与作用和合差别而显现有间隔。正因如此，由未执取字相故，残缺与远离是远处所住与耳根损坏之境。于喧闹状态时，也从处所与作用和合差别而生起混乱时如前是境。于此等中，量唯从远处。于近处则如是类趣入他境、具他自性境之量非是量。
又于贝壳存在性中生起彼之认识，是因诸错乱有决定因故。月亮显现为二等颠倒认识，是依赖境、时等因之差别而趣入。

།དཔེར་ན་སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའི་ཕྱོགས་ཟླ་བ་ དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཟླ་བ་གཉིས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་དག་ལས་ཟླ་བ་ནི་རབ་རིབ་བཞིན་དུ་རྒྱུ་ཡིན་གྱི། རང་གི་རྣམ་པར་འཇོག་པ་མི་ནུས་པས་ན་ཡུལ་ནི་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དུང་དཀར་པོ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་ཟླ་བ་གཅིག་གམ་ཡུལ་གཅིག་ན་གནས་པའི་ཤིང་ལ་སོགས་པ་མ་མཐོང་བ་རྗེས་སུ་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་འགལ་བ་མེད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར་ངེས་པའི་འཇུག་ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ལོག་པའི་ཤེས་པས་དོན་མི་འཐོབ་པོ། །འདི་ལྟར་གལ་ཏེ་འཇུག་པའི་ ཡུལ་ཐོབ་པར་བྱེད་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ།དེ་ཐོབ་པར་མི་བྱེད་ན་ཡང་ཇི་ལྟར་དོན་ཐོབ་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཞན་དུ་ན་དེའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཞེན་པར་བྱས་པའི་དོན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པ་ཡང་ལོག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གཞན་དང་འབྲེལ་པའི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་གྱི ཤེས་པས་ཀྱང་མངོན་པར་འདོད་པ་ཐོབ་ན་དེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན།དེ་ལས་ནི་དོན་མི་ཐོབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་ནི་ཡོད་དམ་མེད་ཅེས་གཉིས་ཀ་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་ལ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་མ་གཏོགས་པ་མ་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ཡང་འཇིག་ རྟེན་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལས་ནི་ཞུགས་པ་ལས་ངེས་པར་བྱེད་པ་ཐོབ་པའི་རྒྱུའི་ཚད་མ་གཞན་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་སྒྲའམ་གཞན་ལས་ཀྱང་རུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་རང་གི་ངང་གིས་ངེས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་དོན་ཐོབ་པོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དོན་གྱི་རང་བཞིན་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ། དེའི་རང་བཞིན་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྲང་། དེ་ལ་དེ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་གཟུང་ན་ནི་སྣང་བ་ལ་ངེས་པར་འཇུག་པ་ཉིད་དོ། །རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་རྣམ་པ་དང་མི ལྡན་པས་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བྱེད།དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མཐོང་ན་ནི་ངེས་པར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ།

例如，在无云的天空中，于与月亮相连之方位产生第二月之认识。对此，从随行与返遮二者而言，月亮如同眩翳般是因，因不能安立自相故非是境，白贝壳亦复如是。正因如此，若如是识于一月或住于一境之树等未见而随欲时，则无相违。
由于为获得决定趣入境故是量，因此颠倒认识不能获得义。如是，若能获得趣入境，则彼时即是正确认识；若不能获得，又如何是获得义？因此，如前所说方式，否则因无彼作用故。是故，凡是颠倒认识者，非是获得所执著义之因，如对蜃气起水想。如是，成为诤论所依者亦是颠倒认识。获得义之因必为正确认识所遍摄，因为无与其他理由相连之正确认识故。
若谓疑惑知亦能获得所欲，然彼非是正确认识。从彼不能获得义，因为疑惑缘取"有耶"、"无耶"二者而趣入，而世间中除事物与无事物外，亦无不确定之事物。从彼趣入而得决定之因即是其他量。如是，则无论从声或从他者，当自然生起决定相之识时获得义耶？如是不应理。因为，岂能生起显现义之自性之识，或离彼自性执取之了知识？对此，若由显现识所取，则于显现决定趣入。分别识不具彼相，因无理由故如何决定？若见无彼则不生，则应决定。

།དེའི་ཕྱིར་ངེས་པ་མེད་པར་དངོས་པོ་རྟོགས་པ་ཡང་ངེས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཆ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པར་འདོད་ཀྱང་དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་རྟོགས་ སོ།།གང་གི་ཚེ་དུ་བར་འདོད་པའི་སྦྲང་བུའི་ཚོགས་མཐོང་བ་ལས་མེ་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་གཉི་ག་ལ་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་དེ་ནི་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དུ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ངེས་པ་ནི་དུ་བ་ཡོད་ན་ཡོད་ལ། མ་ངེས་ན་ཡང་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དོ་སྙམ་པས་དུ་བའི་རྗེས་སུ་ འབྲང་བས་ཡང་དག་པའི་དུ་བའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར།དེ་མ་ངེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་དུ་གཞག་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དེའི་རང་བཞིན་བཟུང་བའམ། དེའི་རང་བཞིན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་བཟུང་བ་ཁོ་ན་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ནི་མ་ངེས་ པའི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་པར་བརྟགས་པ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡང་མེད་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པས་ངེས་པའི་དོན་ཐོབ་པ་དེས་ན་འབད་པས་སྟོན་པར་བྱེད་དོ། །གཞན་དུ་ན་ ནི་དེ་བསྟན་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ།ཐོབ་པའི་རྒྱུ་གཞན་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངེས་པ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་གལ་ཏེ་ངེས་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཚད་མ་མ་ཡིན་ན་ནི་དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་རྒྱུ་འགའ་ཞིག་ལས་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་བླང་བར་བྱ་བའི་དོན་ལ་མ་ ཞུགས་སམ།ཞུགས་ཀྱང་འགལ་བའི་རྐྱེན་ཉེ་བས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཤེས་པས་སྐྱེས་བུ་མི་འདོད་ཀྱང་། གལ་ཏེ་གཞུག་པར་བྱ་བའམ། འགལ་བའི་རྐྱེན་ཉེ་བ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་ ནི་མ་ཡིན་གྱི།འོན་ཀྱང་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཉེ་བར་བསྟན་པར་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དོན་ཐོབ་པ་ནི་ཕྱིས་ཀྱི་དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། གཞན་ནི་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་མི་འོས་ཏེ། ཧ་ཅང་ ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེས་ན་ཞིག་པར་གྱུར་པ་གང་ཞིག་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་། དུས་ཕྱིས་ཐོབ་པའི་རང་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་ནུས་པའི་དོན་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོའི་ཚད་མ་ཉིད་ནི་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །དོན་ཐོབ་ པའི་ནུས་པ་དེ་ཡང་རྒྱུ་མཚན་མེད་པ་ཅན་དུ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིས་ཀྱི་ཐོབ་པའི་ཤེས་པས་བྱས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ནུས་པ་ནི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ནོ།

因此，由于无有决定而了知事物也无决定之理由，故虽欲一向趣入，然彼被了知为疑惑之方。若谓当见到欲认为是烟之蚊群时生起对火之认识，彼时并非缘取二者，故彼是不欺？以烟为理由之决定于有烟时存在，若不确定则成疑惑，因随顺于烟而未确定了知真实烟之自性故。彼岂非安立为不确定境？故即是疑惑。
因此，唯有执取彼之自性，或执取无彼自性则不生起者，方为决定。否则，以不确定境为性而推测为可能之知即是疑惑自性。又因无有二者本性之事物，故非能获得。正因如此，由正确认识而获得决定义，故以勤勉而教示。否则，彼教示将成无义，因有其他获得之因故。正因如此，故说决定。
若谓若非获得决定义即是量，则岂非从某因于应取应舍之义未趣入？或虽趣入，由违缘邻近而不能获得之趣入非为量耶？此不应理。因为虽知识不欲令补特伽罗趣入，若应令趣入或违缘邻近亦非应舍，然仅是显示趣入境而已。仅此并非说彼非量。获得义是后时缘境之知之本性，他者不应成为他之自性，因太过遍故。
是故，凡是已坏灭者，任何能获得者，亦非后时获得之自性。故应视能获得力用之义之能获得者之量性即是知之自性。彼获得义之力用亦不应无有理由，因一切将成太过故。亦非由后时获得知所作，因为力用非异于自性故。

།རྒྱུ་ཡང་བརྟགས་ན་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དེ་ ཉིད་ཡིན་ཏེ།གང་གིས་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་ངེས་པར་དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་གང་ཞིག་ཞེན་པར་བྱས་པའི་དོན་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་དེ་དང་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་དེ་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་དེ་ནི་གང་གིས་འཇུག་ པར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཡང་དགག་པ་མེད་པས་ན་དེ་ཡང་ཚད་མ་ཉིད་དོ།།གལ་ཏེ་དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ནུས་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དངོས་པོ་གཞན་བཟློག་པ་ལ་ཕྱོགས་པའི་ངག་ལ། འདི་ཉིད་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དག་གིས་བོགས་ཕྱུང་བས་ནུས་པ་ཡིན་གྱི། བུམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་སྦྱང་ནང་ན་གནས་པའི་ས་བོན་མྱུ་གུའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ལོག་པའི་ཤེས་པའི་འཇུག་པ་ནི་བརྒྱུད་པས་ཀྱང་ནུས་པ་མེད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་བརྒྱུད་པས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་པོ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བརྗོད་དོ།།གང་གི་ཕྱིར་དོན་དུ་གཉེར་བར་འདོད་པ་ལ་འཇུག་ པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་འདིར་འཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ལ།གཞན་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་ནས་རྣམ་པར་གཞག་གོ། །དོན་བྱེད་པར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལས་བསམས་པའི་དོན་གྲུབ་པ་ནི་འགའ་ཡང་འཇུག་པ་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་དགོས་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། ཐོབ་པར་བྱ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་ པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར།ཤེས་པ་དེའང་སྐད་ཅིག་མ་ནི་ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་དཔྱད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལྷག་མར་གྱུར་པས་འདི་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་ནི་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་བརྒྱུད་པས་མ་ངེས་པར་རྒྱུར་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་སྟེ་དེ་ལས་སྐྱེས་པས་བྱས་པའི་དེ་ཐོབ་པར་ནུས་པ་ཇི་ལྟར་ངེས་པར་བཟུང་ཞེ་ན། རེ་ཞིག་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པའི་མངོན་སུམ་ནི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་སོ། །གང་གི་ཕྱིར་ཡོད་པ་ནི་དོན་བྱེད་པར་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དེ་བཟུང་ན། དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བའི དངོས་པོ་གཞན་ཅི་ཡོད་དེ།དེའི་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་ཁོ་ནས་དོན་ཡོད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་དོན་བྱེད་པ་མེད་པར་དངོས་པོ་འཛིན་པའི་མངོན་སུམ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ནི་གཞན་ལས་ཚད་མ་ ཡིན་ཏེ།གང་ཞིག་དངོས་པོ་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་ནི་ངེས་ལ་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཐག་རིང་པོ་ནས་དམར་ལམ་མེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་སྐྱེས་པས་ན་ཅི་འདི་པ་ལ་ཤའི་མེ་ཏོག་གི་དོག་པའི་ཚོགས་སམ། འོན་ཏེ་མེའི་ཕུང་པོ་བཞིན་ཞེས་ཁྱད་པར་ལ་ ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཡང་།དམར་ལམ་མེ་བའི་རང་བཞིན་གཟུང་བར་ངེས་ལ། ཁྱད་པར་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་ནི་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ།

若观察因，即是所获得之义本身。由于从彼生起，故必定是能获得彼。又若某者非从所执著之义生起，则因与彼无关联故非能获得。以从彼生起为理由之彼获得力用，即使于不趣入者亦无遮止，故彼亦是量。
即便等无间因即是力用，然于遮遣他法之语中，如说"此由诸俱有缘助成而有力用，瓶则不然"，如是说处于瓶中之种子是芽之因一般，为显示邪知趣入即使间接亦无力用故，说间接能获得者即是正确知识。因为于所希求处趣入者，此处即是能获得，其他则经观察而安立。
从显现为能作用之知获得所思义，全无趣入，因为彼即是所欲，无有其他所获得故。彼知之刹那非凡夫所应观察。余者观察此即是能趣入。由于彼即是间接不定因故，彼即是量，因无他故。
若问从彼生起所作之彼获得力用如何决定？且推理与作用知之现量即从见自性。因为有即是能作用，若执取彼，更有何所希求之事物？故彼唯由自身决定有义。又无作用之事物执取现量自身以所成立境为所希求而趣入境者，稍许从他是量。某者决定为执取事物，而非执取差别。
如从远处生起赤红相之知，虽于"此是波罗奢花丛抑或火聚"之差别起疑，然决定执取赤红之自性，而非执取差别。

།དམར་ལམ་མེ་བ་ཙམ་ལ་ནི་དངོས་པོར་འཛིན་པ་ངེས་པ་དང་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་ལ་ངེས་པ་ནི་དུ་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་ ལས་སམ།དྲུང་ན་འདུག་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །ཡུལ་དེ་ལ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ནི་སྔ་མ་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་དང་ལྡན་པ་ངེས་པ་ལས་དངོས་པོ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་ནི་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་ངེས་པར་བྱེད་པ་ ལས་ཡིན་གྱི།མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མཐོང་བ་ལས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འདིར་ནི་དོན་བྱེད་པ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་དམར་ལམ་མེ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་དང་དུས་དང་རྣམ་པ་ངེས་པ་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་ལ་སྣང་བར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་དངོས་པོ་དེའི་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་དུ་ མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཕྱིས་རྒྱུ་ཁ་ཅིག་ལས་མཐོང་ཞིང་ངེས་པའི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང་། དངོས་པོ་ལ་ཡང་རེག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ངེས་པར་འགྱུར་ན་ནི་མཐོང་ཞིང་ངེས་པའི་དངོས་པོ་ལ་ཐེ་ ཚོམ་ཡང་མི་གནས་པར་འགྱུར་རོ།།དེའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་གཞན་ལས་ནི་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཚད་མ་དེ་ཉིད་སྔར་མ་ངེས་པ་ངེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་གྱི་མཐོང་བའི་འདུ་བྱེད་མ་ཉམས་པ་དེ་ལ་ཞེན་པར་བྱེད་པ་ཞེན་པ་ནི་དྲན་པ་ཡིན་ནོ། ། དངོས་པོ་ཐ་དད་པ་འཛིན་ན་ནི་རང་གི་ཡུལ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དེ། དཔེར་ན་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པའི་རེག་པ་འཛིན་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གིས་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ལ། མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་གཞན་ལ་ངེས་པར་བྱ་བར་འགྱུར་བ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་ནི་དེ་ལྟར་བཟུང་ཞིང་ངེས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་སྒྲོ་བཏགས་པ་མེད་པར་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་དེའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཚད་མ་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དམ། གཞན་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་མངོན་སུམ་ནི་མ་ཡིན ནོ།།གལ་ཏེ་བར་དུ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་གཞན་མ་བྱུང་ན་ནི་དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ལས་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཇི་ལྟར་བདེན་པའི་ཁྱད་པར་ལ་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ཡང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ཚད་མར་ངེས་པ་ཡིན་ནོ།

仅对赤红相而言，既是决定执取事物，又是能趣入。对差别的决定，或从见烟等关联，或由近处现量。对彼境之能获得，许为前者。如是，推理是从决定具有无则不生而决定事物之量。现量则从决定所取相而有，非从见无则不生。
此中，于作用所需之赤红相，其境、时、相之决定，安住于前知之显现中。若非如此，则不应成为对彼事物之境的怀疑。仅此亦圆满现量对事物之作用。其后从某因见及决定义无则不生而生疑，亦触及事物。若成决定，则于所见决定之事物亦不住疑。
是故，从他知即是以知体性之无则不生为相之量，是为决定先前未定，非是事物。对先前未损坏之见行执著即是念。若执取异事物，则于自境是量，如执取俱行触。
对于执取本身，怀疑无则不生而应于他决定之刹那性，非如是取及决定，然应了知彼事物。是故，如对阳焰增益为水未定故，于执取其自相之知非量，如是刹那性或他皆是所推理，非现量。
若中间未生他决定知，则从作用知亦有。故如对真实差别从他是量，如是仅执取事物亦依境差别如是决定为量。

། ཁྱད་པར་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གཞན་ལས་དེའི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་མེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་འདིར་བདག་ལ་སྐྱེས་པར་ཚོར་ན་ཅི་སྐྱེས་སམ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཡང་ན་གང་གི་ཚེ་མེར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐེ་ཚོམ་ཡང་མི་ཟའི། ཅི་འདི་དོན་མེད་པ་ཅན་ཡིན ནམ་སྙམ་པ་དེའི་ཚེ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཡིན་ལ།འཇུག་པའི་ཡུལ་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡིན་པ་ན་ཚད་མ་ཡང་སྔ་མ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འགའ་ཞིག་ནི་རང་ཉིད་ཁོ་ན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་འཛིན་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་ འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དང་དུས་དང་གསལ་བྱེད་དང་།རྒྱུ་ངེས་པ་དང་ལྡན་པར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངམ་དང་ཆུང་ངུ་ལ་ཆེན་པོར་འཁྲུལ་པ་དང་། ཐག་རིང་ན་འདྲེས་པར་སྣང་ངོ་། །ཉི་མ་གུང་ལ་ཚད་པས་ཉམས་པའི་ཤེས་པ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར་སྨིག་རྒྱུ་ལ་ཆུར་ངེས་པ་དང་། མར་མེས་ གསལ་བར་བྱས་པ་ན་ཨུཏྤ་ལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམར་པོར་འཛིན་པ་དང་།རབ་རིབ་ཀྱིས་ཉེ་བར་བསླད་པས་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཁྲུལ་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་དངོས་པོ་ངེས་པས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཉེ་བ་དང་། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། གསལ་བྱེད་ ཁྱད་པར་ཅན་དང་།དབང་པོ་མ་ཉམས་པ་དང་། བདག་ཉིད་གཉིད་ལ་སོགས་པས་མ་གདུངས་པས་ཡུལ་ངེས་པ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཅན་གྱི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པའི་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ལས་ན་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དོན་མི་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་དེ་ ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལན་ཅིག་མ་ཡིན་པར་དོན་འཛིན་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཐ་སྙད་གོམས་པ་ལས་དེའི་རང་བཞིན་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།རྟོགས་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནས་དེའི་བདག་ཉིད་ངེས་པར་བྱེད་དོ། །གང་ཡང་རྣམ་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་སྐྱེས་ པའི་དུས་སུ་ནི་མངོན་སུམ་དང་དེར་སྣང་བ་དག་ལ་ཐ་དད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ནི་མི་བདེན་ཏེ།འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་གཟུང་བས་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཡུལ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟའམ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་གྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་དུ་ན་དུ་བ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟོན་པ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ནི་མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་དེའི་འབྲས་བུར་ངེས་ལ། ཤེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང གོམས་པས་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དགོངས་ནས་བཤད་པ་ཡིན་གྱི།དོན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཁོ་ནར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དེ་འདྲ་བའི་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།

对于差别性的两种怀疑，也是从他决定其自性。例如，当感知到火的显现知于我生起时，是否生起？或者，当对火的显现知的体验不生怀疑，而疑虑此是否无义时，彼时趣入境遍是显现，而在安立趣入境时，量即是前者。
有些则唯从自身是量，即执取具关联之差别事物。因为错乱知是具有境、时、明因及因之决定而生，如荒野中小见为大及远处见为混合。日中因热损坏知不明故，对阳焰决定为水；被灯光照明时，执青莲等为红色；被眼翳所染而执月为二等。此等一切错乱皆由决定事物所生。
是故，从见具有近境、时差别、特殊明因、根未损坏、自身未被睡眠等损恼之执取者，于决定境等位之事物，了知执取者非无义生。如是，从非一次如是识执境之体验言说串习，了知其自性。了知者唯由体验决定其体性。
有说生时现量与似现量因相同故无差别，此说不实，因已由执取具关联差别而决定故。于如是境等生疑或颠倒，非一切处皆然。否则，如何说明现量别辨烟，因错乱因确实存在。彼由现量决定为其果，而非知，此有何因？
言说即是量性，也是依串习而说言说，非唯作用知。正因如此，如是非从推理是量性。

།སྔར་གོམས་པ་ལས་འདིའི་དོན་ངེས་པ་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དུ་བ་ ཡང་རྗེས་སུ་དཔག་པར་ཐལ་ལོ།།འདི་ལྟར་དེ་ནི་སྔར་མེའི་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་ངེས་ཤིང་ཕྱིས་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་ལས་དེ་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་དྲན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཡང་འཇིག་རྟེན་རྒྱང་པན་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་དེ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལས་མ་འདས་ སོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེར་ནི་རང་དང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་དབང་པོའི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་དོན་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཡུལ་ཅན་མ་རྟོགས་པ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ ཕྱིར་འདིར་ནི་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཡིན་ནོ།།རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་གི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཕྱིར་དེའི་ཐོབ་པའི་ནུས་པ་རྗེས་སུ་དཔོག་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཤེས་པའི་གསལ་བ་ལ་ནི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་མཚུངས་སོ། །གང་ཡང་ཉེ་བའི་ཡུལ་ལ་ཤེས་པ་དོན་ལ་མི་ སླུ་བར་མཐོང་ནས།དེ་ལས་དབང་པོ་མ་ཉམས་པར་ཤེས་ཏེ་ཡུལ་ཉེ་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་དེའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ཡང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཟླ་བ་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཡང་ཉེ་བའི་ནམ་མཁའི་ངོགས་དྲི་མ་མེད་པ་ སྣང་བ་ལ་མི་སླུ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ།།ཤེས་པ་དེ་དག་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མནའ་ཆུ་བཏུང་བ་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡིད་བརྟན་དུ་མེད་དེ། བདེན་པ་དང་མི་བདེན་པ་དག་ཅིག་ཅར་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་བཤད་པའི་འབྲེལ་ པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་ཐ་སྙད་གོམས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར་ངེས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་རང་ཁོ་ན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ནོ།།ཁྱད་པར་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་ཐག་རིང་པོའི་ཡུལ་ཅན་ནི་རྟག་ཏུ་གཞན་ལས་སོ། །དངོས་པོའི་རང་བཞིན་སྤྱི་ཙམ་ལ་ནི་རང་ཁོ་ན་ ལས་སོ།།ཁྱད་པར་བཟུང་བ་ཉིད་དུ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་གཞན་ཁོ་ན་ལས་སོ། །མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པ་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བའམ་ཤིང་ཞེས་བྱ་བར་ནི་ངེས་ལ་ཁྱད་པར་ངེས་པར་མ་རྟོགས་པའམ་མེར་ངེས་པ་ལ་བདེན་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ནི་གཞན་ལས་ངེས་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ གི་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་པའི་སྔོན་དུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ།།དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན་གྱི་ཕྱིས་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྣམ་པ་ལ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་མི་འཇུག་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས་པ་ན་འཇུག་པར་མི་བྱ་བར་འགྱུར་རོ།

若说从先前的熟习确定此义时即是所推理，如此则烟也应成为所推理。因为它先前确定为火的果，后来从见到时忆念"这就是它"，而非推理。又如针对顺世外道所说"彼不超出所推理"，是对自他相续中一切根知明显性推理获得义的能力，而非对体验。正因如此，说"未了知体验境者"。
因此，此处是体验无义则不生。由某相因故推理其获得能力，而非对体验知的明显性，故不相同。又说见到近境时知不欺于义，由此了知根未损坏，对非近境也了知其自性，此说不正确。因为见到显现二月的诸识对近处无垢虚空亦见为不欺故。说彼等知即是差别，也需饮誓水。即使是差别，如此也不可靠，因为同时执取真与不真故。
因此，如前所说，一切具关联差别事物为境、串习言说的现量知，决定无彼则不生，恒时唯从自身是量。对差别的怀疑，远境者恒从他，对事物自性一般性则唯从自身。对所执差别的两种怀疑也唯从他。现量相确定为事物或树，而未确定了知差别，或对确定为火而怀疑是否真实，从他决定。
因为在生起怀疑之前已知趣入境故。其中能趣入者是现量，而非后起怀疑，因为不趣入其相故。若世间从怀疑也不趣入，则生起怀疑时应成不趣入。

།དེའི་ཕྱིར་ ཚད་མ་གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་གྱིས་ཐེ་ཚོམ་ལས་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།འཇུག་པའི་ཐོག་མ་ཉིད་དུ་འགལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ལྷག་པར་ངེས་ན་ནི། མངོན་སུམ་གྱི་རྣམ་པར་འཇུག་པའི་གཞི་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་སྣང་བས་ ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ལ།ལྷག་པར་ངེས་པ་ཡང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བ་མ་མཐོང་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟའོ། །དེས་ན་ཐེ་ཚོམ་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །གང་ལན་ཅིག་ཐ་དད་པ་མ་རྟོགས་པའི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དོན་གཞན་དང་འདྲ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ནི་ལན་གསུམ་མམ། བཞི་མཐོང་ བའི་དུས་སུ་ཐ་དད་པར་རྣམ་པར་མ་ཕྱེད་ཀྱང་།གོམས་པའི་དབང་གིས་ཐ་དད་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་འགའ་ཞིག་གིས་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དངུལ་དང་ནོར་བུ་མཁན་ལ་སོགས་པས་དེའི་རང་བཞིན་རིག་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ཡང་ངོ་། །གཏན་ཚིགས་མ་ གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ།།གང་གི་ཕྱིར་དེ་ནི་རང་རིག་པ་ཉིད་དོ། །ཐ་དད་པ་མ་ངེས་ཀྱང་ཡུལ་དང་དུས་དང་གསལ་བྱེད་དང་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་དོན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་ཤེས་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་དག་ནི་མཚོན་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་ལན་ཅིག་མཐོང་བ་ཐ་དད་པ་མ་ངེས་པར་ཕྱིས་ཐ་དད་ པ་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འདི་ཙམ་དུ་ཟད་ལ།དེ་ཡང་འདི་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །མངོན་སུམ་དུ་མི་བྱེད་ན་ནི། རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལ་ལྟོས་པས་ཁྱབ་ལ། དེ་ཙམ་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཉིད་དང་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་མཚན་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཉིད་འགལ་བ་ དམིགས་པས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ན་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉིད་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ནོ།།ཤིང་གི་སྤྱི་ངེས་པ་ནི་དེ་དང་ཐ་མི་དད་པའི་དང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ནི་སྔར་གྱི་མངོན་སུམ་ཉིད་དོ། །སྔ་མ་དེ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་ནི་ རང་ལས་མ་ངེས་ཀྱི་ཕྱིས་གཞན་ལས་ངེས་པར་འགྱུར་རོ།།དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ཁྱད་པར་འཛིན་པར་བྱེད་པ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བར་བལྟའོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཕན་ཚུན་བསྟེན་པར་འགྱུར་བ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འཇུག་པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱེད་མི་སླུ་བ་ ཡིན་ཏེ།།དེ་ནུས་ཐོབ་བྱེད་ཚད་མར་འདོད། །དེ་ནི་གལ་ཏེ་གཞལ་བྱ་ལ། །ལྟོས་པར་འདོད་ན་ཀུན་གྱི་མིན། །དེས་ན་དེ་ལས་གཞན་མིན་ཏེ། །དེ་ལྡན་ཉིད་ནི་རྟོགས་པ་ཡིན། །ཐོབ་པའི་འབྲས་ཅན་འཇུག་པ་ལ། །དེ་གཙོ་ཡིན་ཕྱིར་རྣམ་གཉིས་འདོད། །ཐ་དད་རང་དབང་དང་ལྡན་པར། །ཡུལ་ འཇོག་ཕྱིར་ན་ཤེས་པ་ལ།།ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འདོད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན། །ངེས་པར་འཇུག་པའི་ཡུལ་དང་ནི། །ཐོབ་བྱའང་གཞན་དུ་མི་འཇུག་དང་། །ཐོབ་པའང་གཞན་དུ་མེད་ཕྱིར་རོ།

因此，从其他量而为量，而非从怀疑趣入。若最初趣入时即过分确定为相违自性，则非现量相趣入之基，如执幻阳一般。分别知中现相故非了知趣入境，若未见过分确定亦无无彼则不生，则生疑。故于彼怀疑即是趣入。
某一未了知差别的现量境，与其他义相似之事，虽于三四次见时未分辨差别，然由串习力，某些人能现量辨别差别，如银匠、宝匠等了知其自性一般。如是现量了知亦然。因相亦非不成立，因为彼即是自证。虽未确定差别，由境、时、明了及能取差别，于无义不生之知无错乱者，能表示故，一次见未确定差别而后现量见差别之因仅此而已，此中亦有此因。
若不现量见，则须待其他因相，与仅此因相相违。因此，由无因不具足性，以相违观察，从异品返，即成同品自性。确定树之总相是与彼无别之柏等境。其中能趣入即是前说现量。前者作为执取差别则非自身确定，而后从他确定。如是应视知执取差别而生疑。仅此并无任何相互依赖，因见从怀疑亦能趣入故。
作用不欺是真实，
获得彼能称为量，
若许彼待所量境，
则非一切之所有。
故非异于彼之外，
了知即具彼体性，
趣入具获得果故，
许彼为主分二种。
由安立境独立异，
故许于知即能得，
是故彼即是正量，
决定趣入境及得，
不趣入他得他无。

།འཇུག་པར་བྱེད་པའང་ངེས་པ་སྟེ། །ཡུལ་ཤེས་མེད་པ་གཞན་མ་ཡིན། །དེ་ནི་ཚད་མར་རབ་ཏུ་ གྲགས།།འཇུག་ཡུལ་ལ་ལྟོས་དེ་ཉིད་དེ། །དེ་ནི་དངོས་ལ་རྣམ་པ་གཉིས། །འབྲས་བུ་འདོད་པས་རབ་སྐྱེད་ཅིང་། །དེ་ཡི་ཉེར་ལེན་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ཡེ་ཤེས་དངོས་པོའི་མཐར་ཐུག་པའི། །བྱ་བ་འཇུག་པའི་རབ་ཏུ་བརྗོད། །རང་གི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་ཡི། །ཡོད་མེད་རྗེས་འཇུག་གཅིག་ཡིན་ གྱི།།རྣམ་ཤེས་གཞན་དང་འབྲེལ་མིན་ཏེ། །གཞན་ངེས་གཞན་མེད་ཐོབ་ཕྱིར་རོ། །གཅིག་ཏུ་ཉེར་མཁོ་རབ་ཤེས་ཤིང་། །ལེན་འདོད་གཅིག་གིས་གཟུང་བྱ་བ། །ཐ་དད་མེད་པའི་ངེས་འགྱུར་ནི། །དུ་མའང་འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ། །འཇུག་པ་གཅིག་གི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱང་། །ཚད་མ་ གཅིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན།།གཞན་ལ་དོན་གནས་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་པ་དེ་ཉིད་ཐོབ་བྱེད་ཡིན། །ཡུལ་དང་དུས་དང་གསལ་བྱེད་དང་། །རྨུགས་མེད་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་། །འབྲེལ་བ་དག་གི་ཁྱད་པར་ལས། །རང་ཉིད་ལས་ཀྱང་འདི་ངེས་འགྱུར། །གཞན་ལས་ཚད་མ་ཡིན་ན་ ཡང་།།ཕན་ཚུན་བསྟེན་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །གང་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དོན་གཉེར་འདི། །ཐེ་ཚོམ་ལས་ཀྱང་འཇུག་ཕྱིར་རོ།

能趣入亦是决定，
境知无他非他物，
彼为量者极著称，
依于趣入境即彼，
彼于事物有二相，
由欲果故善生起，
彼之近取行境者，
智慧事物之究竟，
宣说趣入诸作业，
自境相应诸知识，
有无随行唯一是，
不与他识相关联，
因得他定无他故。
一向必需善了知，
欲取一者所取境，
无差别之决定性，
多亦是一趣入境，
一趣入境性即是，
唯一量之所行境，
于他无有义安住，
彼一即是能得者。
由境时及能明了，
无昏昧与能执取，
及诸关联差别故，
从自身亦得决定。
纵从他者成为量，
然无相互依赖性，
因为世间求义者，
从怀疑亦能趣入。

།ང་རྒྱལ་གྱིས་ཁེངས་སེམས་དང་མཁས་ལ་སྡང་བ་ཁོ་བོས་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། །གཞུང་གི་མདུད་པ་བཀྲོལ་བས་དགའ་བའང་རྙེད་པར་དཀའ་བ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ ཏེ།།འོན་ཀྱང་སྣང་བ་ཉིད་ལ་གླང་ཆེན་ལྟ་བས་བལྟས་ཏེ་གཞན་དུ་སྲིད་བྱས་ནས། །མངོན་པར་འདོད་ཅིང་དགའ་བའི་ཡུལ་ལ་འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་འཇུག་པར་མི་བྱེད་མིན། །ཚད་མའི་སྒྲ་བསྟན་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །རེ་རེ་བ་དང་མཐའ་དག་དངོས་བསྡུས་ལས། །དགེ་བ་ཐོབ་པ་ ་གང་དེས་ཆོས་མཆོག་བདག་།

我来为您直译这段藏文：
我不知晓傲慢自满之心与对智者的憎恨，
也不知解开论典之结而获得的喜悦是如此难得，
然而如同大象观察显现般审视后另作考虑，
此世间对于所欲求喜爱之境实非不趣入。
量论声教由阿阇黎自身，
从个别与总体事物摄集中，
以所获善业愿我成就胜法。
这是一段包含哲理内容的偈颂，前四句为七言句，后三句为五言句。译文保持了原文的对仗结构和语义完整性，同时尽量使用自然的汉语表达。这段文字讨论了对知识的谦逊态度、钻研经典的喜悦，以及如何正确观察和趣入所欲求的对象，最后以一个祈愿作结。


D4249

འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་དོན་གྲུབ་འགྱུར་བར་ཤོག་།ཚད་མ་བརྟག་པ་སློབ་དཔོན་ཆོས་མཆོག་གིས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།། །།དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ། །[]@##། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་པ་རཱི་ཀྵ། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་བརྟག་པ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །གང་གི་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་མ་གྱུར་པ། །སྡུག་བསྔལ་བརྒྱུད་པ་ཞི་བའི་གོ་འཕང་ཆེན་པོ་ནི། །རབ་ཏུ་བསྟན་ནས་དོན་གཉེར་ཚོགས་ཀྱིས་ཐོབ་མཛད་པའི། །ཚད་མར་གྱུར་པ་དེ་ལ་བདག་ནི་རབ ཏུ་འདུད།།ཚད་མ་ནི་མི་སླུ་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་པའོ། །མི་སླུ་བར་བྱེད་པ་ནི་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོར་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་འཇུག་པའི་ཡུལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །དེས་ན་ཚད་མའི་བྱ་བ་ནི་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ ཀྱིས་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་དེ།མཐོང་བ་ཉིད་དུ་ལྷག་པར་ཞེན་པའི་མངོན་སུམ་གྱིས་དོན་རབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། མ་མཐོང་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ངེས་པ་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཅི་ཞིག་།གང་གིས་ འཇལ་བར་བྱེད་པ་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ནི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ།།ཅི་སྟེ་གང་གིས་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེ་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཅི་དངོས་པོ་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་བའམ། འོན་ཏེ་ཉེ་བར་མཁོ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཡིན། དེ་ལ་རེ་ཞིག་དངོས་པོ་ འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་དང་ལྡན་པ་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་མཁོ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལས་དོན་བྱ་བ་ལས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་མ་གང་ཡིན་པ་དེ་མི་འཐོབ་པ་ཡིན་ནམ། ཞེན་པར་བྱས་པའི་རྒྱུན་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ ན་ནི་རྒྱུན་གྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཞེན་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།།དེས་ན་འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཅན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དོན་བྱ་བ་ནུས་པ་རྟོགས་པ་ཚད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རྟོགས་པས་ཀྱང་དོན་བྱ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལ་ མཁོ་བ་མེད་པ་མ་ཡིན་ནམ།དེ་ལས་དོན་བྱ་བ་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་འོ་ན་དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ཉིད་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཉིད་བསྟན་བཅོས་ལས་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་འོས་ཀྱི། དོན་བྱ་བར་ནུས་པ་ རྟོགས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
愿成就一切众生之利益。量度观察论由大师法称所造圆满。由比丘智慧贤译。

